Planet Luon

Gisteren heb ik in een opwelling een puzzel gekocht. De symboliek hiervan drong pas later tot me door, maar wat ik op dat moment nodig had was "iets" wat ik kan doen als ik even helemaal gaar ben van het researchen/schrijven van (een van) mijn essay(s). Op zo'n moment heb ik even helemaal genoeg van mijn beeldscherm, en al helemaal van tekst, en een puzzel is een heerlijk ontspannen manier om je gedachten te laten dwalen.
En nee, mijn geestelijke leeftijd is niet ineens 80 geworden.
De puzzel zelf zag er op het eerste gezicht fancy uit, maar bij nader inzien blijkt hij iets minder chique; de voorplaat is op de doos gelijmd en de linkerkant van de puzzel is niet gelijk aan de linkerkant van het plaatje op de doos... (Waarom is het zo moeilijk om dat goed te krijgen? Hetzelfde geldt voor kleuren, hoe moeilijk kan het zijn om een tint blauw op de doos overeen te laten komen met een tint blauw op de puzzel (nu meer wit dan blauw)!) Maar de stukjes passen zonder dat je een hamertje nodig hebt, en de kleuren zijn erg mooi, ookal lijken ze niet op die op de doos. Het is een schilderij van Renoir, Le déjeuner des canotiers, voor velen vast bekend van Amelie. Ik hou van Renoir, ik hou van Amelie, dus het was een logische keuze :)

Thursday, 11 March, 2010 on 18:57

Zoals sommigen van jullie vast gemerkt zullen hebben, is er de laatste tijd weinig creatiefs uit mijn handen gekomen. Geen schilderijtjes, geen stukken tekst, zelfs bijna geen journal posts.
Om eerlijk te zijn, ben ik er te druk voor geweest.
Nou dacht ik vroeger altijd wanneer mensen zeiden dat ze "te druk" waren; doe dan iets anders niet, dan heb je tijd. Maar zo werkt het niet, ben ik achter gekomen. Als je "te druk" bent, dan betekent dat niet alleen dat je teveel andere dingen te doen hebt om te doen wat je "eigenlijk wil" (hoewel al die andere dingen natuurlijk ook dingen zijn die je eigenlijk wilt, anders deed je ze niet...) maar het betekent vooral dat je te druk bent in je hoofd om die dingen te doen die je "eigenlijk wil".
Zo heb ik zowel gisteren als deze hele ochtend niet echt iets "moeten" doen, behalve de logische dingen als eten, jezelf en je leefomgeving een beetje schoon houden en slapen. Toch ben ik in die tijd bezig geweest met allerlei zaken; tuinieren, ramen wassen, een museum bezoeken, een tekst schrijven voor een vak wat pas volgende week af hoefde, maar niet met de zaken die ik eigenlijk zou willen doen; een bepaalde scene tekenen, verder gaan met een verhaal, een nieuw verhaal beginnen, foto's maken, foto's uitzoeken, mijn fotoalbum eindelijk eens beginnen, etc. Wat aan de ene kant best frustrerend is, maar aan de andere kant ook wel logisch; ik moet meerdere essays schrijven over wijd verspreide onderwerpen, ondertussen probeer ik van 6 talen de grondbeginselen van de grammatica te snappen, ik werk zo'n 20 uur per week en probeer ook nog een sociaal leven te onderhouden. Al deze dingen vergen tijd en energie, en houden daar niet mee op alleen omdat ik toevallig er niet direct mee bezig ben.
Dus hoewel ik me zou kunnen ontspannen door het schrijven van een verhaal of het maken van een schilderij, heb ik op dit moment niet de ruimte in mijn hoofd om me 100% te kunnen concentreren op een van die dingen. Wat wel nodig is, want het half doen werkt niet, dan raak je alleen maar gefrustreerd van jezelf. Vandaar dat ik liever ramen was of iemand anders' boek lees; dan kun je ondertussen je gedachten laten afdwalen en je bedenken dat Matilda toch eigenlijk best wel op Harry Potter lijkt.
Ik vrees dat ik pas echt weer creatief bezig kan zijn als de storm van mijn studie en werk een beetje neer gedaald is. Het is natuurlijk een optie om een van beide (mijn baantje, dan dus) op te geven, maar aangezien ik ook uit mijn werk voldoening, plezier en sociale contacten haal (en niet te vergeten geld!), is dat op dit moment ook niet echt een optie. Ik vrees dus dat het nog wel even zal duren voor de scenes en verhaallijnen (die zeker in mijn hoofd rondzweven!) daadwerkelijk wereldkundig worden gemaakt.

Monday, 08 March, 2010 on 11:19

Bram heeft deze film voorgesteld op 5 Mar 2010.

Gebruikerscommentaar: 4 maart in de Zwarte Doos!

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 7.7, ondanks dattie maar 1:48 duurt.

Deze film is bekeken op 4 Mar 2010.

Wednesday, 03 March, 2010 on 23:00

Na 3 dagen (in totaal 20 uur) achter de kassa staan bij de Brooodzaak (jawel, 3 o's) leek het me wel eens leuk om een paar profielschetsen te geven van de meest voorkomende groepen klanten die wij krijgen. Natuurlijk niet 100% representatief, enzo, maar wel grappig, denk ik. Dus, de volgende groepen doen regelmatig de Brooodzaak aan op weg naar het station:
* De Snelle Zakenman. Meestal voorzien van koffertje en/of aktetas. Groet niet, zegt "Koffie" of "Espresso" en legt het thuis uitgeteld geld op de balie, wacht vervolgens zwijgend tot de koffie klaar is (dat kan soms wel 30 seconden duren). Diegenen die melk of suiker moeten pakken dit voor de koffie klaar is, zodat ze met ferme tred de zaak zo snel mogelijk kunnen verlaten.
* Studenten. Zijn tegenwoordig meestal voorzien van een AH to go tasje, maar komen nog steeds regelmatig bij ons. Drinken voornamelijk cappuchino, ook cola doet het goed. Als ze een broodje nemen is het meestal kaas of ham/kaas, de goedkoopsten de we hebben. Ook Italiaanse bollen kaas/salami doen het goed, want deze zijn groot en kosten niet zoveel. Maken meestal wel een praatje, behalve als ze in een groep komen.
* Hockeymeisjes/corpsstudentes. Komen altijd in kluwen en doen er 10 minuten over om te besluiten welk broodje ze willen. Gaan uiteindelijk vrijwel altijd voor de Filet American, want die is "gezond" (tevens het vetste broodje wat we hebben, bijna 1000 calorieen). Staan daarna te twijfelen over de drankjes, nemen vrijwel altijd een "gezond" melk/yoghurt drankje als Optimel of Vifit (wederom, het vetste wat we hebben). Als ze iets warms willen is het standaard cappuchino met cacao, en als ze hun wisselgeld krijgen zeggen ze "Top!"
* Stelletjes. Schaffen vrijwel altijd 2 broodjes en 2 drankjes aan, waarvoor ze graag een tasje willen. Het meisje probeert altijd te betalen, maar de jongen is haar net voor, waarna een klaagzang onstaat dat hij de vorige keer ook al betaalde, waarna zowel jongen als meisje mij een blik van verstandhouding toewerpen.
* Mensen-Die-Er-Niet-Zo-Vaak-Komen. Maken vrijwel standaard een opmerking dat het "anders is dan eerst". Vragen ook regelmatig of wij koffie/broodjes/gevulde koeken/andere dingen die duidelijk zichtbaar zijn verkopen. Veranderen vaak van mening: "Doe maar koffie... Of heb je ook cappuchino? Doe dan maar koffie verkeerd!" Vragen na de koffie altijd om suiker, melk of dekseltjes (die mensen zelf kunnen pakken op een tafel bij de deur), of hebben de briljante uitspraak "Zit er al melk in?"
*Buitenlanders/mensen die het Nederlands niet helemaal beheersen. Praten altijd zacht en onduidelijk, of zeggen in het geheel niks. Vallen altijd door de mand als ik vraag of ze een tasje of cacaopoeder willen, want deze vraag hadden ze niet verwacht, waarna een beschaamd "Sorry?" volgt en ik mijn vraag in het Engels herhaal. Gaan vrijwel altijd tevreden weg na goeie service in het Engels.
* Mensen met kleine kinderen. Deze zijn er in 2 categorieen; de ouders die vaker met hun kinderen reizen, en zij die er per ongeluk mee zijn opgescheept. De eerste categorie kijkt altijd een beetje verontschuldigend, maar beperkt het aankoopgedrag tot Chocomel of Fristi en een croissantje, neemt zelf een cappuchino en zorgt vrij snel weer weg te zijn. Een variant hier op zijn de ouders die hun kinderen zelf laten afrekenen, maar wel weten dat hun kinderen oud genoeg zijn om dit daadwerkelijk te doen. De tweede categorie vergeet hun kind regelmatig (kinderwagens die midden de zaak staan terwijl de ouder weer naar buiten is gelopen) of hebben geen idee wat een kind lust ("Wil jij een broodje zalm? Eet jij dat wel op? Oke dan!" of "Pak maar wat te drinken" waarna het kind voor een blikje Red Bull gaat). Geven enorme bedragen uit en raken daarna geirriteerd als het kind nog 20 andere lekkere dingen ziet, zijn broodje niet aanpakt of niet snel genoeg aan de kant gaat. Regelmatig gaan deze ouders op de voeten van hun kinderen (die zich achter hen verstoppen) staan, waarna de ouder meestal harder brult dan het kind.
* Ouderen/gepensioneerden. Komen altijd op vreemde tijdstippen als verder alleen studenten aanwezig zijn, en kopen hooguit 3 dingen: saucijzenbroodjes, gevulde koeken en koffie. Hebben standaard een enorme portemonnee (vrouwen) of een klein dingetje waar pasjes, geld en muntjes door elkaar in zwerven (mannen). Doen vrij lang over het betalen, maar vrijwel altijd gepast (behalve bij de saucijzen, die zijn 1,95, dan krijg je standaard een 2 Euro munt). Als ik de koffie overhandig en zeg "suiker, melk en deksels staan achter u op de tafel" vragen ze meestal of ik ook een dekseltje of "zo'n ding voor er op" voor ze heb. Waarna ik mijn vorige zin kan herhalen.
* Hillbillies. Lijken verdacht veel op ouderen in hun aankopen, ze kopen alleen flesjes drinken of broodjes als er kinderen bij zijn. Vragen altijd "Heje ook n deksel?" voor ze afrekenen en snappen niet dat het irritant is voor andere klanten als je eerst koffie bestelt en daarna nog op je gemakje 10 andere dingen gaat uitzoeken terwijl de rest staat te wachten in de rij.
* Techno/trance liefhebbers. Zijn er vrijwel alleen laat op de avond of vroeg op de ochtend. Kopen Red Bull of AA drank en meerdere saucijzen- of frikadelbroodjes tegelijk. Hoeven nooit een tasje, hoeveel ze ook kopen.
* Alternatievelingen. Vragen om de vegetarische broodjes en/of snacks. Kopen broodjes geitenkaas of mozzarella, willen graag warme chocolademelk of vers geperst fruitsap, maken vrijwel altijd een praatje. Hier vallen ook de langharige, in het zwart geklede jongens onder, hoewel die vaker pizzabroodjes en halve stokbroden kopen.
* NS-ers/Prorailers. Aangezien wij nogal nauw samenwerken met deze bedrijven krijgen werknemers ervan korting (dat wil zeggen, koffie en broodjes voor de inkoopsprijs). Dit zorgt ervoor dat ze veel langskomen, en voornamelijk koffie of cappuchino willen. Altijd gezellig om mee te praten, vooral omdat zij meestal meer weten over wat er buiten gaande is, en alle tijd hebben, want ze komen bij ons als ze verder niks te doen hebben. Kennen het grootste deel van het personeel bij naam, en zijn altijd erg blij als jij hun koffie/broodjes voorkeur al hebt aangeslagen/klaargezet voor ze iets gezegd hebben.
* Mensen die denken dat wij de Smullers/Kiosk/Swirls/tijdschriftenkiosk zijn. Hebben kortingsbonnen van andere zaken en zijn oprecht verbaast dat niet "alle winkels op het station hetzelfde zijn" (ik vraag me wel eens af of ze bij de Etos ook koffie bestellen, of shampoo bij de Free Record Shop). Vragen meestal beleeft of we A of B ook hebben en laten zich dan de weg wijzen. Sommigen gaan luid klagend in de deuropening staan dat hier "vroeger toch echt friet te koop was" totdat ik vraag of ik ze kan helpen, waarna ze hun klacht in mijn richting herhalen. Kopen vrijwel nooit iets, tenzij het alternatief waar ze naar op zoek zijn te ver lopen zit, waarna diep zuchtend iets anders gekocht wordt (meestal hebben deze mensen nog 10 minuten voordat hun trein gaat, maar "Ow, Bert, de trein staat er al! Opschieten!" is een veelgehoorde uitspraak).

Sunday, 28 February, 2010 on 09:58

Het moeilijkste, en vermoeiendste, van mijn studie Engels is het constant moeten schakelen tussen verschillende onderwerpen, tijdperken, literaire conventies en emoties. Daar ben ik deze week zeker achter gekomen.
Op maandag volg ik dus het vak Heroes of Romance, waarbij we het gedicht Sir Launfal bespraken. Dit zit vol met allerlei tegenstrijdigheden en rare zinsconstructies, dus je moet je nogal verdiepen in het onderwerp om het allemaal te snappen. Wat 4 A4tjes aan aantekeningen oplevert.
Maandagavond had ik een vergadering van mijn werk, waar het op z'n zachtst gezegd niet heel erg goed gaat. Onze "unitleider" Bert ging proberen om van ons weer een team te maken, enthousiast voor ons werk en met vertrouwen in de leiding. Aangezien het al een jaar of 2 niet zo botert tussen de leiding onderling en de leiding en het personeel, was dat niet in 1 avondje opgelost, al zijn managertaal en peptalks ten spijt. Maar het was nogal een emotionele aangelegenheid, waarbij verschillende mensen in geschreeuw of tranen uitbarstten, en ook dat nam een aardig deel van mijn hoofd in beslag.
Dinsdagochtend moest ik terugschakelen naar Engels, naar de Romantiek om precies te zijn, om te begrijpen waarom het oke is dat een gedicht niet helemaal af is, dat je kunt zeggen dat je alleen emotioneel en spontaan wilt zijn, en daar toch een rationeel en goed doordacht essay over kunt schrijven, en waarom vrouwen eigenlijk niet bestonden. Zoals Flood vorig jaar al zij, we moeten "diachronisch" naar de geschiedenis kijken (zowel vanuit onze eigen tijd als vanuit de tijd waar we het over hebben) om teksten goed te kunnen snappen.
Dinsdagmiddag heb ik gewerkt, van 15:00 tot 21:30, omdat een van mijn collega's het nog niet zag zitten na de vergadering en overspannen thuis bleef. Een paar uurtjes kletsen met mensen die geen idee hebben van Wordsworth of Shakespeare, maar waar het belangrijker is of er nog servetten zijn en wanneer de kaasbroodjes de oven in moeten.
Woensdagochtend ontdekte ik tot mijn niet geringe verbazing dat ik volgende week dinsdag een presentatie moet houden bij Literatuur. Ik had verwacht dat Flood zijn lijst op dezelfde manier zou samenstellen als altijd, maar dat deed hij niet, en ik ben de eerste. Ben ik er ook als eerste vanaf, gelukkig. Het betekende wel dat ik tijdens de "bibliotheek instructie" van Proficiency 4, waarbij we bronnen en achtergrondinformatie voor ons essay van dat vak moesten opzoeken, meer bezig was met mijn presentatieonderwerp van de week erna. Het essay hoeft pas in april af, de presentatie in minder dan een week. Zo was ik voor de vorm bezig om het taalgebruik van Roald Dahl te bestuderen, terwijl ik ondertussen mijn presentatiepartner Bart probeerde te bereiken over een onderwerp.
Uiteindelijk bleek het dat Bart niet kon, waardoor hij wisselde met Josien, en ik nu een presentatie partner heb waar ik op kan bouwen. Het betekende ook dat ik de hele woensdagmiddag bezig ben geweest met het doorlezen van de literatuur teksten van volgende week, en het zoeken naar een goed presentatie onderwerp. Wat ik uiteindelijk wel gevonden heb, maar ik had eigenlijk andere dingen gepland met deze middag, namelijk het lezen van Romeo & Juliet. De reden hiervan zal je snel duidelijk worden.
Woensdagmiddag had ik eerst Oud-Germaans, waar de basisstructuren van de Germaanse grammatica behandeld werden. Hierbij gaat het om gereconstructureerde talen, en hoe je kunt beredeneren dat een taal 1500 jaar geleden waarschijnlijk ongeveer zo klonk. Met als verassende ontdekking dat sterke werkwoorden helemaal niet onregelmatig zijn als je er maar op een andere manier naar kijkt. Ingewikkelde, gedetailleerde, linguistische taal. Gevolgd door de eerste bijeenkomst van Shakespeare at Stratford (wie nog mee wil, het kan nog steeds!), waarbij we naast practische zaken ook een van onze toneelstukken, Romeo & Juliet bespraken. Dus, terugschakelen naar deze tijd, gevolgd door een schakeling naar Shakespeare, zijn taalgebruik, gevoel voor humor en de dramatische (als in; theater dramatisch) gevolgen daarvan.
Zoals je kunt zien, een aardig chaotisch weekje wat betreft onderwerpen, tijdperken en emoties. Sterker nog, dit waren alleen de eerste 3 dagen!
Dit is niet 1 lange klaagzang over hoe vreselijk het is om Engels te studeren, sterker nog, ik vind alle onderwerpen razend interessant en zou eigenlijk willen dat ik meer tijd en aandacht kon besteden aan al mijn vakken, zodat de verbanden en achtergrondinformatie beter zouden doordringen. Het is wel een illustratie om aan te geven dat een student Engels die "maar zo weinig collegeuren heeft" toch wel echt hard moet werken om alles bij te kunnen houden en te kunnen snappen. Als je 1 college mist mis je de aansluiting, en snap je de week erna niet meer wat er gezegd wordt. Nog meer uren in een week en alles zou 1 grote brij worden.
En dan te bedenken dat ik eigenlijk ook nog een zesde vak had willen volgen!

Thursday, 18 February, 2010 on 08:04

Gelezen in De Pers:

De bioscopen in Nederland hebben vorig jaar 27,2 miljoen toegangstickets verkocht, 15,8 procent meer dan een jaar eerder. […] Dat heeft het Europese Audiovisuele Observatorium donderdag op de eerste dag van het Internationale Filmfestival van Berlijn bekendgemaakt.

Het blijkt dat als je kwaliteit produceert, mensen echt wel naar de bioscoop willen komen om je film te zien. En dat in dezelfde tijd dat café’s en restaurants het moeilijk hebben.

Thursday, 11 February, 2010 on 19:39

Twee berichtjes op een dag, ik lijk wel overijverig.
Maar dit is niet zozeer een snippet van mijn persoonlijke leven, als wel een Belangrijk Advies. Ik moet voor mijn studie de meest obscure boeken bestellen, en dat kan ik doen via Selexyz (en 10% korting krijgen via mijn studievereniging(en)), maar dat duurt meestal lang en de boeken zijn vrij duur. Een oplossing is dan om ze online te bestellen, via het welbekende bol.com, of via amazon. Ik gebruikte voornamelijk amazon.co.uk, de Engelse amazon, die er minder lang over doet dan amazon.com (soms wel 32 werkdagen!).
Maar sinds kort bestel ik mijn boeken ergens anders, namelijk, bij amazon.de. Waarom daar? Ten eerste zijn boeken die op amazon.co.uk allang uitverkocht zijn, zoals Jonathan Safran Foers "Eating Animals" nog steeds ruim beschikbaar, zodat je niet hoeft te pre-orderen voor een tweede editie. Het assortiment is namelijk precies hetzelfde. Ten tweede; de prijzen zijn lager. Ten derde; er zijn geen verzendkosten.
Ik herhaal; naar Nederland zijn er geen verzendkosten. Dat scheelt toch maar mooi een Euro of 5 per bestelling! Het enige nadeel is dat de site in het Duits is, maar daar is op zich vrij goed doorheen te worstelen, en als je eenmaal iets besteld hebt werkt het 1-click order systeem hier ook gewoon.
Dus, mocht je ooit (Engelse) boeken online willen bestellen; ga naar amazon.de!
(Ik heb geen geld, goederen of andersoortige beloning ontvangen voor het typen van deze tekst :P)

Thursday, 11 February, 2010 on 10:09

Zoals jullie vast al hadden afgeleid uit het gebrek aan posts, is met de eerste week van mijn nieuwe semester weer een drukke tijd aangebroken. De 5 vakken die ik volg (eigenlijk 4, omdat Shakespeare at Stratford pas later in het jaar is) vragen behoorlijk wat aandacht, en dan zijn er natuurlijk nog de werk en sociale verplichtingen.
Waar zijn we nou helemaal mee bezig?
Maandag begin ik de week met mijn college Heroes of Romance, wat gaat over romance boeken in de middeleeuwen. Arthur, en dat soort zaken. Voor het vak moeten we verhalen lezen in het Middel Engels, met sommige woorden of zinnen vertaald, maar desondanks nog vrij pittig om te lezen. Verder is er een essay (1200 woorden) voor het vak, en natuurlijk een schriftelijk tentamen.
Dinsdag heb ik The Long 19th Century in English Literature, wat niet wil zeggen dat de 19e eeuw in Engeland wat langer was dan andere eeuwen (of in andere landen), maar dat we beginnen met de Romantiek (begonnen rond 1780, of 1760, daar is men het nog niet over eens, en dus NIET te verwarren met de "romance" van het vorige vak) en ook boeken van na 1900 zullen lezen. Allemaal goed leesbaar, hoewel de gedichten van meneer Wordsworth nogal wat aandacht vragen. Verder voor dit vak een presentatie, een essay (1500-2000 woorden) en een schriftelijk tentamen.
Op woensdag volg ik Proficiency 4, het enige verplichte vak voor Engels dit semester. In gewoon Nederlands heet het Taalvaardigheid, en wat we leren is schrijven en spreken in het Engels, voor zover we dat nog niet kunnen. Bij dit vak draait het erom dat we onderzoekservaring op doen, en we schrijven (in oneindig lang uitgesmeerde stappen) een essay van 2500 woorden over een ondwerp wat we zelf keizen (literair of linguistisch, niet moeilijk te raden wat ik heb gekozen). Verder is er aan het eind van het vak een presentatie over het onderzoek/essay wat je gedaan hebt, maar geen tentamen. Als je dit vak niet haalt mag je niet aan je bachelorscriptie beginnen, dus het is vrij belangrijk.
Verder volg ik op woensdag (en donderdag) Old-Germanics, of Oud-Germaans in Taal en Teken. Voor dit vak gaan we verschillende Oud Germaanse talen bekijken, en hun vocabulaire en grammatica vergelijken. In de praktijk betekent dat worstelen met het lezen van Oud-Friese of Oud-Saksische teksten, waarbij de auteur er een vreemd soort plezier uit haalt om zo min mogelijk en zo vaag mogelijke vertalingen te geven. Ook voor dit vak een presentatie, waar een essay (3 A4tjes) over geschreven moet worden, en een schriftelijk tentamen.
Dan is er nog Shakespeare at Stratford, waarvoor elke maand een voorbereidende bijeenkomst is. We gaan in juni naar Stratford, waar we 4 tragedies zullen bekijken: Romeo and Juliet, MacBeth, King Lear en Anthony and Cleopatra. Om de 5 punten te halen moet je tijdens de zomervakantie een essay schrijven. Om maar even reclame te maken; het vak staat ook open voor niet-studenten, dat wil zeggen, mensen die geen Engels studeren, of mensen die uberhaupt niet studeren. Iedereen kan mee, ook voor de lol, en je hoeft geen essay te schrijven als je daar geen zin in hebt (het mag natuurlijk altijd). Dus schrijft u allen in!
Om samen te vatten, dit semester bestaat uit; 2 presentaties, 3 tentamens, 4 essays (5 met Shakespeare erbij), en vele uren worstelen met het ontcijferen van Oud-Germaanse talen, Middel Engelse teksten, onderzoeksartikelen of vage Romantische gedichten!

Thursday, 11 February, 2010 on 09:10

Christian heeft deze film voorgesteld op 22 Aug 2007.

Gebruikerscommentaar: Weer zo'n gezellige IJslandse film

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 7.2, ondanks dattie maar 1:33 duurt.

Deze film is bekeken op 11 Feb 2010.

Wednesday, 10 February, 2010 on 23:00

Eng hoor, zo’n OV-chipkaart… Nu kunnen “ze” steeds zien waar we heen reizen met het OV! Nu het nieuwe vervoersbewijs zo’n beetje definitief is ingevoerd (op Veolia-land na dan, belachelijk), staat iedereen opeens op z’n achterste benen dat “de privacy eraan gaat”.

Als je alleen even verder denkt, kon de NS al jaren nagaan wie waarheen reed. Elke keer als je een kaartje koopt, dan gebruik je namelijk je pinpas. In het algemeen gebruik je daarvoor steeds dezelfde pas en dus kan de NS kaartjes koppelen aan een pinpas.

Vervolgens hoef je maar een enkele keer geld-terug-bij-vertraging te claimen, om een specifiek kaartje te koppelen aan een naam en daarmee aan de pinpas waarmee dat kaartje is gekocht. Wellicht krijg je die informatie echter al veel eerder, want toen ik eens bij de lokale fietsenmaker een nieuwe band pinde, wist deze mij ongevraagd te vertellen dat ik meneer Luijten was. In ieder geval is de pinpas te koppelen aan een naam.

Hoe kan je dit voorkomen? Je kan je kaartje voortaan kopen met contant geld, maar let op! In de perfecte samenzwering zit de bank natuurlijk ook in het complot! Op een bankbiljet staat een serienummer, dit is gedrukt in een voor de computer extra goed leesbaar lettertype. Bij het uitgeven van de biljetten wordt geregistreerd welke serienummers met welke pinpas (of aan welke persoon) zijn uitgegeven. Als je deze biljetten vervolgens gebruikt om een kaartje te kopen, worden ze weer gelezen en kunnen we weer het kaartje koppelen aan een persoon.

We gaan nu dus eerst naar de Kiosk en kopen een beker koffie, zodat we nieuw, ongeregistreerd geld terugkrijgen. Daarmee kopen we nu ons kaartje… Wat een gedoe!

En dan komen we terug bij de OV-chipkaart: Ook hiervoor bestaat een anonieme kaart en zelfs wegwerpkaartjes die een beperkte geldigheid hebben. Maar dan wordt er geklaagd dat hier geen kortingen op kunnen worden gegeven en daarmee zijn we eigenlijk op de kern van de gevoelens gekomen: Geld!

Nederlanders geven hun persoonlijke gegevens maar al te graag weg voor een voordeeltje. Het is geen probleem als door een paar grote commerciële bedrijven een compleet profiel wordt gemaakt van al onze boodschappen voor een paar Airmiles. Als vervolgens onze eigen volksvertegenwoordiging met een zelfde plan komt, gaan we piepen. Rare jongens, die Nederlanders!

Wednesday, 10 February, 2010 on 18:47

Christian heeft deze film voorgesteld op 2 Nov 2007.

Gebruikerscommentaar: Over poep op TV

IMDb plotbeschrijving:
Frustrated, because he is forced to produce bad TV-shows, a manager of a TV-station, enters the station and manipulates the ratings, to initiate a TV-revolution.

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 5.4, ondanks dattie maar 2:00 duurt.

Deze film is bekeken op 4 Feb 2010.

Wednesday, 03 February, 2010 on 23:00

Het is schijnbaar een sport om alles wat Apple uitbrengt te bashen om alle functies die een nieuw apparaat niet heeft. Daarbij gaat de basher in kwestie volledig voorbij aan het feit dat hij (opvallend genoeg is het meestal een hij) misschien wel helemaal niet tot de doelgroep van het product behoort.

• 8 things that suck about the iPad
• 16 reasons the iPad sucks

Een favoriet argument is dat bezitters van de producten collectief leiden aan het Stockholm-syndroom. Het is misschien moeilijk voor te stellen, maar er zijn dus schijnbaar mensen die níet de hele tijd met een laptop op schoot willen zitten. Gelukkig zijn er ook andere geluiden te horen die het “gemis” van features wel weten te relativeren:

• Think the iPad sucks? That’s because it’s not for you
• Apple’s iPad: For what Audience?

Tenslotte nog een filmpje van 16 jaar geleden. Bedenk bij het kijken dat het web in 1994 nog in de kinderschoenen stond (Netscape en Opera werden pas in december dat jaar uitgegeven, de enige andere op dat moment was Mosaic, de allereerste grafische web browser voor de Mac en PC).

Ik denk niet dat de iPad gaat falen en wel precies om de reden waarom de iPhone niet is gefaald en de iPod niet is gefaald: Het doet wat het moet doen en het doet het simpel, dát is wat mensen willen. Het interesseert de gebruiker niet dat ze niet vier dingen tegelijk kunnen doen.

Net als Apple zie ik wel een markt voor iPad en we gaan over een paar maanden zien of het inderdaad succesvol wordt. Voorlopig is m’n MacBook nog prima, maar het zou zomaar kunnen dat de opvolger van Idéfix geen laptop is; een computer heb ik immers al in de studeerkamer staan. Of dat een iPad is weet ik niet, we gaan immers genoeg van dit soort producten zien in de komende tijd. Maar of die er ook zo mooi uit zien…?

Monday, 01 February, 2010 on 21:12

Ik heb zojuist de zaterdagmiddag-drukte getrotseerd om de weekendboodschappen bij de Albert Heijn te doen, alwaar mij twee dingen opvielen.
Het is weer voetbalplaatjesseizoen, en zoals altijd staat de winkel vol met jongetjes van een jaar of tien die aan elke klant met een grote tas vol booschappen vragen of ze ook voetbalplaatjes hebben (en aan hun willen geven, neem ik dan altijd maar aan). Maar de Albert Heijn in Selwerd heeft tegenwoordig een spandoek opgehangen, met "Vraag alleen HIER om voetbalplaatjes" erop. Het is een officieel AH spandoek, dus ik vermoed dat er meerdere van zijn, en erachter stond inderdaad een hele kudde kleine jongetjes. Ik vrees dat ze weinig zullen oogsten, want de concurrentie is groot, maar ik bewonderde wel de slimheid van de AH, die duidelijk vantevoren een lading spandoeken hebben besteld omdat ze wisten dat het toch wel weer druk zou worden.
Ten tweede heeft de Albert Heijn eindelijk door dat er mensen zijn die geen behoefte hebben aan kunstmatige kleur-, geur- of smaakstoffen, en al helemaal geen zin hebben in vermalen varkensbotten (aka, gelatine), maar af en toe wel een snoepje lusten. Nieuw bij Albert Heijn; snoepgoed met echt vruchtensap, zonder kunstmatige rommel, en met pectine en arabische gom als geleermiddelen. Is ietsje duurder, maar bijzonder lekker! En ik hoef niet elke keer naar de Jamin te fietsen als ik zin heb in een handje suiker. De namen zijn ook prachtig, ik heb hier voor mij een zakje "Fruitige Flessen" (colaflesjes maar dan met fruitsmaak, want daar houdt Fons van) en "Zure Sluwe Sleutels" (lekker zuur, want daar hou ik van (en trekt Fons altijd leuke gezichten van)). Dus, heel slim, en sluw, van de Albert Heijn.
Als laatste wil ik nog even toevoegen dat terwijl ik dit stukje zat te typen, ik een telefoontje kreeg van mijn werk. Of ik mijn verlegingscontract tot 11 augustus even wil komen tekenen. En dat ik dus niet ontslagen wordt. Woehoe!

Saturday, 30 January, 2010 on 11:56

Zo, vanochtend heb ik mijn laatste tentamen gehad, en meteen is mijn hoofd weggezonken in de bewustzijnsloze waas die altijd komt na een enorm drukke periode.
4 tentamens en een essay heb ik achter de rug, van twee tentamens heb ik de cijfers al binnen; Shakespeare and Early Modern Literature heb ik een 9 op gehaald (vraag me niet hoe! En roep niet dat ik een nerd of raar mens ben, dat hebben mijn studiegenoten al hard genoeg geroepen!) en Saints & Sinners was een 7,6, wat beide resulteert in een 8 als eindcijfer. Mocht ik nog ambities hebben om met een Harting Fellowship naar het buitenland te gaan, dan zouden deze cijfers een mooie toevoeging zijn.
Mijn Journalistiek tentamen en Oud-Germanen essay zijn hopelijk deze week nagekeken, dan weet ik of ik ook 10 punts vakken binnen heb (die zijn wat handiger dan de 5 punts). En verder ga ik de komende paar dagen maar eens een beetje niets doen. Beetje rondhangen, wat boeken lezen voor komend semester, misschien wat series kijken. O, en morgen waarschijnlijk het telefoontje krijgen dat ik ontslagen ben.
8 februari begint het circus weer...

Thursday, 28 January, 2010 on 14:09

Christian heeft deze film voorgesteld op 12 Apr 2007.

Gebruikerscommentaar: Daft Punk film nummer 2

IMDb plotbeschrijving:
Follows the history of two robots, the members of Daft Punk, on their quest to become human.

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 6.3, ondanks dattie maar 1:14 duurt.

Deze film is bekeken op 28 Jan 2010.

Wednesday, 27 January, 2010 on 23:00

Na een paar maanden van samenwonen (en van obsessief boeken kopen van mijn kant, zowel voor studie als voor de leuk) realiseerden Fons en ik ons dat we een probleempje hadden qua kastruimte om al onze boeken kwijt te kunnen. Met welk probleempje ik bedoel dat de ruimte er gewoon niet was.
We hadden op dat moment 4 Ikea boekenkasten, twee Expedits en twee Billies, die tot de nok toe gevuld waren (waarmee ik bedoel dat elke rij boeken meerdere stapeltjes andere boeken erop had liggen). Aangezien wij een "nis" van ongeveer 120 cm hebben, waar tot dan toe een Billy van 60 en een van 40 cm in stonden, was de oplossing simpel; nog een Billy van 60 cm kopen, en die van 40 ergens lozen.
Dat bleek simpeler gezegd dan gedaan, want Ikea heeft besloten om Billy alleen nog maar in breedtes van 40 en 80 cm te maken, waar wij beide niks aan hebben. Gelukkig bracht Marktplaats uitkomst, daar zijn genoeg berkenfineer Billies van 60 cm te vinden. Zo mailden wij met ene Marijn, die hier nog geen 500 m vandaan woont, en na wat wazige telefoongesprekken hebben Fons en zijn vader de Billy van 60 cm opgehaald.
Toen ze thuiskwamen vond ik de kast al wat groot lijken, en niet alleen omdat deze niet door de deur wilde, waar mijn oude Billy van 60 cm er wel door kon. En jawel; Billy bleek geen 60, maar 80 cm breed.
Dat was erg veel Billy voor het schamele bedrag dat wij Marijn betaald hebben.
Na een korte brainstorm besloten we de 40 en 80 Billies naast elkaar te zetten, de 60 Billy in de eetkamer te doen (wat gelijk weer meer ruimte opleverde, zodat de tafel nu daadwerkelijk onder de plafondlamp staat) en het kastje wat daar stond als "gangkastje" te installeren. Zo gezegd, zo gedaan.
Maar nu komt het echt grote probleem (in mijn ogen dan, ik denk dat de meeste mensen het volgende niet echt als een issue zullen zien). Ik kan voor het eerst al mijn literaire studieboeken (antologieen en boeken die je normaal nooit zou kopen maar wel moet hebben voor middeleeuwse vakken, zoals "The Book of Margery Kemp" en "The History of the Kings of Britain") naast elkaar op 1 plank zetten. Nou ben ik niet erg oplettend geweest bij het kopen/bestellen van deze boeken, zodat ik nu 4 verschillende uitgaven heb; Oxford classics (stijlvol wit), Pinguin classics (de welbekende zwarte variant met rode letters), Pinguin popular classics (gekke limegroene boekjes) en de Wadsworth classics (blauw). Mijn probleem is nu; hoe dit alles te organizeren.
Ik ben nooit iemand geweest die haar cd's op alfabetische volgorde of per genre indeelde, maar met boeken is het toch iets anders.
In eerste instantie leek het me duidelijk; van links naar rechts in volgorde van schrijven. Dat betekend Germania links en Dracula rechts. Jammer genoeg komt met dit systeem alles door elkaar te staan, wat een wit-blauw-zwarte chaos oplevert. Maar als ik het per type indeel, komen de Edda, Sir Gawain en Pamela naast elkaar te staan; literaire werken die in de verste verte niks met elkaar te maken hebben.
Ik zie maar 2 oplossingen voor dit probleem; 1 type kiezen (waarschijnlijk de Pinguin classics, aangezien ik daar de meeste van heb) en al het andere in hetzelfde format kopen (wat een probleem kan opleveren, aangezien Pinguin classics, de meer obscure werken waar Oxford zich wel aan waagt niet uitbrengen) of gewoon accepteren dat het op welke manier dan ook irritant is (voor mij! andere mensen hebben hier geen last van!) en me er overheen zetten.
Aangezien het eerste geld en gedoe kost, ben ik druk bezig met het tweede te proberen... Gelukkig staat de kast achter me, als ik aan mijn bureau ziet, zodat ik niet elke keer al mijn zielige boeken in hun zielige volgorde hoef te zien...

Saturday, 23 January, 2010 on 09:47

Admar heeft deze film voorgesteld op 27 Apr 2009.

Gebruikerscommentaar: 3 uur durende mini serie! Met Patrick Stewart als kapitein! --Admar

Ik ken het hele verhaal niet, dus geen idee of het interessant is, maar yay voor Patrick Stewart! --Bram

Hoezo ken jij Moby Dick niet? First contact nooit gezien? --Admar

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 6.5, ondanks dattie maar 3:00 duurt.

Deze film is bekeken op 21 Jan 2010.

Wednesday, 20 January, 2010 on 23:00

Mijn vorige post ging over mijn eigen studiedingen, maar ik kan natuurlijk ook uitwijden over Fons' studiedingen. Al was het alleen maar omdat ik afgelopen week van 3 collega's de vraag kreeg "wat doet jouw vriend eigenlijk?" en het uitleggen van "een master KI" nogal lastig is.
Nou werken ze bij KI met periodes (dat is de helft van een semester), waarin je 3 vakken moet volgen, en een van de vakken die Fons doet is Robotica. En dat is iets met robots. Wat precies weet ik niet, maar het kwam er uiteindelijk op neer dat ze Aibo's verstoppertje gingen leren spelen, wat blijkbaar enorm veel programmeerwerk, gevloek en late uurtjes opleverd. Maar uiteindelijk heb je dan wat, namelijk robothondjes die als een gek rondrennen door een bak met verstopplekjes.
En laat daar nou een leuk fimpje van gemaakt zijn!
Hier kun je zien hoe de Aibos wakker worden, de gele, groene en rode aibo zich "verstoppen" terwijl de oranje hen moet vinden. Het groene ding is de buut. Aangezien ze een cameraatje in hun neus hebben, en ze elkaar niet geweldig kunnen zien, raakt de zoeker op het einde een beetje de weg kwijt, maar het is net als in echt verstoppertje, degene die "hem is" is altijd de lul...

Tuesday, 19 January, 2010 on 09:34

Bram heeft deze film voorgesteld op 14 Jan 2010.

Gebruikerscommentaar: Study Ghibli-film wheeee! :D

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 7.9, ondanks dattie maar 1:41 duurt.

Deze film is bekeken op 14 Jan 2010.

Wednesday, 13 January, 2010 on 23:00

Na het veto van de IJslandse president Ólafur Ragnar Grímsson over het wetsvoorstel voor de voorwaarden voor het terugbetalen van de Icesave tegoeden, werd er een hoop met modder gegooid door de regeringen en media van het Verenigd Koninkrijk en Nederland.

Een citaat van Fok! (nadruk door mij toegevoegd):

IJsland houdt uiterlijk 6 maart een referendum over het al dan niet terugbetalen van de Icesave-schulden, nadat president Olafur Ragnar Grimsson [sic] vorige week weigerde om een door het parlement goedgekeurde wet te tekenen die voorzag in terugbetaling van de schulden aan de Britse en Nederlandse regering.

Nee “vulli”, het referendum gaat over of de IJslanders het eens zijn met dat ze een paar jaar op een houtje moeten bijten. Het besluit dat het geld terugbetaald gaat worden is al in oktober genomen en door het parlement én de president aangenomen.

Maargoed, dat is natuurlijk Fok!, niet echt een journalistiek hoogstandje. De Pers doet het beter:

Als het voorstel wordt verworpen dan blijft de in augustus aangenomen wet van kracht, waarin IJsland bepaalde dat het de schuld tussen 2016 en 2024 naar eigen draagkracht in ieder geval deels zal aflossen. De Nederlandse en Britse regeringen gingen echter niet akkoord met die constructie en dwongen een nieuw akkoord af. Daarin beloofde IJsland alsnog de schuld volledig af te betalen.

Jammer genoeg gaan ze in een ander bericht toch weer de fout in (nadruk weer van mij):

Indien de bevolking van IJsland in een referendum tegen het terugbetalen van de Icesaveleningen aan Nederland en Groot-Brittanië stemt, heeft dat gevolgen voor het toetredingsproces van IJsland tot de EU. Dat zei Miguel Angel Moratinos, de minister van Buitenlandse Zaken van huidig EU-voorzitter Spanje vrijdag in een gesprek met buitenlandse journalisten in Madrid.

De IJslandse president Olafur Ragnar Grimmson [sic] weigerde begin deze week zijn handtekening te zetten onder de wet die de terugbetaling van 3,8 miljarden euro aan gedupeerde spaarders van de IJslandse bank Icesave in Nederland en Groot-Brittannië moet regelen. Hij heeft een referendum uitgeschreven over de kwestie. Dat vindt waarschijnlijk 20 februari plaats.

Ólafur Ragnar heeft het enige gedaan wat hij kon doen: de beslissing over deze voorwaarden bij het volk zelf wegleggen, zij zijn immers degenen die het moeten gaan betalen. Overigens is de wet nu weliswaar afgewezen door de president; deze wordt wél direct actief. Pas als het toekomstige referendum een negatieve uitkomst heeft, wordt het besluit teruggedraaid.

Eerlijk?

Is het wel eerlijk om van een land als IJsland te verlangen dat ze zo’n 600% van het BNP terugbetalen? Je zou zeggen dat de oorzaak ligt in een paar bankdirecteuren die teveel geld hebben geleend en toen op rooftocht moesten om al dat geld terug te krijgen. Ze vonden een enorme hoeveelheid geld in Groot Brittanië en in Nederland, genoeg mensen en organisaties die graag voor een klein beetje meer rente een enorm risico wilden lopen (maar meestal zonder zich dat te realiseren).

Maar het waren niet alleen de bankdirecteuren die geld zagen. In 2006, toen ik in IJsland zat, zag je dat de gemiddelde IJslander het tamelijk breed liet hangen. Dure hypotheken werden (goedkoper) afgesloten in buitenlandse valuta, kleine auto’s reden er nauwelijks, op de toeristen in hun huurauto’s na. Ondernemers investeerden in buitenlandse bedrijven, vooral in voormalig moederland Denemarken. Útrás heette het — “uitvasie” — en degenen die voorop liepen noemde men útrásarvíkingur. Het ging IJsland voor de wind, maar het bleek allemaal te geweldig om waar te zijn.

In april 2006 merkte ik op m’n IJsland-blog al op dat de IJslandse kronur aan het kelderen was en dat was nog maar het begin. Voor ons buitenlandse studenten was dat natuurlijk geweldig, want een biertje werd steeds goedkoper! De economische vooruitgang was echter nog niet gestopt, maar op de achtergrond ging natuurlijk al het een en ander mis.

Om toch hun dure levensstijl aan te kunnen houden, stapten de IJslandse banken over de grenzen en openden vestigingen in verschillende landen in Noord Europa, waaronder Nederland. De regering keurde het goed dat de tegoeden zouden vallen onder het internationale depositogarantiestelsel (tot 20.877 euro wordt door IJsland aan elke spaarder vergoed in het geval een IJslandse bank omvalt), want zo zou er buitenlands geld het land in kunnen stromen. Ze overleefden 2007 en een goed deel van 2008… En toen stortte het in oktober als een kaartenhuis inelkaar.

Alleen Icesave was een IJslandse bank, Landsbanki en Kaupþing waren in de respectievelijke landen geregistreerd als bank. Spaarders bij die banken vielen dus onder de depositogarantie van dat land. Icesave echter niet, en het had als bank nooit mogen worden toegelaten in IJsland, maar het leverde een hoop snel geld op.

Conclusie

Het is niet de schuld van Jón-með-Húfunni (Jan-met-de-Pet), maar er zijn meer verantwoordelijken dan alleen die paar bankdirecteuren en ik denk dat een hoop mensen dat vergeten. Ik denk dat het die mensen zijn die hun excuses mogen aanbieden aan hun mede-IJslanders die wél normaal konden blijven bij het zien van al dat klatergoud en nu met torenhoge schulden (en vaak ook nog zonder werk) zitten.

Deze IJslanders zijn woedend op hun oude regering die alles maar goedkeurde als het geld opleverde, ze zijn woedend op de centrale bank die het niet verhinderde en bleef volhouden dat er niets aan de hand was.

“There is nothing wrong with the Icelandic banking sector!”

Dit wilde ik even kwijt en kon ik eigenlijk nergens anders kwijt. Wij gaan deze zomer naar IJsland, de economie een kleine oppepper geven. Een van de manieren om het geld van Icesave terug te krijgen is zorgen dat de economie weer op gang komt, want van een kale kip valt niet te plukken.

Wednesday, 13 January, 2010 on 21:24

Ik realiseerde me dat het hier al een behoorlijke tijd stil is geweest, wat voornamelijk komt door de tentamenweken waar ik midden in zit. En aangezien ik ook nog moet werken om iets van geld te hebben, en probeer elke dag tenminste 1 sociale afspraak te hebben, schiet het posten hier er een beetje bij in.
Bij gebrek aan beter onderwerp dus een post over mijn studievoortgang, vaksgewijs uitgezet :) (Toen ik nog biologie studeerde vertelde ik hier veel vaker over wat ik precies met mijn studie deed, en het leek me wel een goeie gewoonte dit weer op te pakken, ookal volg ik nu 5 vakken tegelijk)

Proficiency 3 (Engels, verplicht)
Ah, het leukste vak van de 5. Proficiency (Taalvaardigheid) zijn verplichte vakken binnen Engels, waarbij je geoefend raakt in het spreken en schrijven in het Engels. Ging het bij de vorige vakken om formele, academische teksten, voor dit vak moesten we verschillende niet-academische teksten schrijven, zoals een column en een filmreview (de short story die ik voor dit vak heb geschreven heb ik hier geloof ik gepost?). Uiteindelijk resulteerde dat in een portfolio (alle opdrachten van 1 persoon) en een magazine (een groepsproduct waarin de beste teksten van een groep per onderwerp gebundeld zijn, met een mooie magazine-achtige lay-out).
Tot zover ging alles prima, want ik had dikke voldoendes op zowel portfolio en magazine.
Maar nu komt het; er zat ook een "spraak gedeelte" aan het vak vast. Niet dat er daadwerkelijk dingen uitgelegd of geleerd werden, maar het idee was dat je op magische wijze zelf beter zou worden, wat je kon laten horen door elke week een opname van je "editorial meeting" (de gesprekjes over het magazine) in te leveren. Jammer genoeg werden Berdien en ik niet goed genoeg bevonden (ik had/heb problemen met een al dan niet aanwezige post-vocalic r), dus moesten we afgelopen maandag nog een recording inleveren, en als het dan nog niet goed was hadden we pech (jawel, dan zouden we niet toegelaten worden tot het tentamen, en zouden we het hele vak over moeten doen, op een onderdeel waar geen cijfer op wordt gegeven, wat subjectief wordt beoordeeld, niet geoefend en niet begeleid wordt). We waren bij lange na niet de enigen; eenderde van alle studenten in het vak was nog niet goed genoeg (wat vreemd, bij zulke goede supervisie!).
Om een lang verhaal kort te maken; na veel oefenen hebben Berdien en ik een opname ingestuurd, wat bij ons beide een "pass" opleverde, maar wel met de waarschuwing dat we nog meer moeten oefenen. Daarmee hebben we geluk; ik heb al van mensen gehoord die het nog steeds niet gehaald hebben.
Wat nu nog rest is het tentamen van dit vak, wat waarschijnlijk appeltje-eitje wordt; je mag kiezen uit 3 pakketten "achtergrond informatie" en dan een tekstsoort van jouw keuze (te kiezen uit 3 vormen) schrijven. In 3 uur, met de hand, onder examenomstandigheden, dat wel. Maar vorig jaar ging het ook goed, met het academische essay, dus het komt vast weer goed.

Shakespeare and Early Modern Literature (Engels, keuzevak)
Ah, het literatuurvak van de welbekende John Flood. Dit loopt allemaal op rolletjes, het essay wat ik ervoor moest schrijven (20% van het cijfer) was voldoende, en nu rest alleen nog het tentamen. Het enige probleem is dat meneer Flood ietwat andere tentamens geeft dan de meeste docenten. Hij stelt vragen als "Beschrijf hoe "de man" wordt weergegeven in twee teksten van je keuze uit een periode van je keuze", of "Laat zien hoe twee teksten van 1600-1700 het thema "seks" behandelen", of "Vergelijk twee sonnetschrijvers uit de zeventiende eeuw". Allemaal hele mooie ruime vragen, een lijst van 15 waar je 3 uit mag kiezen om te beantwoorden, maar al die ruimte zijn wij als studenten niet meer echt gewend. Dr. Veenstra, onze vorige literatuur docent, stelde altijd rechttoe-rechtaan vragen als "Wat was de invloed van de Reformatie op Catholieke dichters" ofzo. Waarbij je gewoon brokjes informatie die je in je hoofd hebt kunt toepassen. Dr. Flood daarintegen geeft iets te veel vrijheid, waardoor veel mensen (mijzelf incluis) zich nogal verloren voelen in de teksten. Uiteindelijk zal het allemaal wel goed komen, maar bij dit tentamen heb je er niks aan om je college aantekeningen en achtergrond informatie uit je hoofd te leren, je moet de teksten kennen, de thema's die erin gebruikt worden kunnen toepassen, zelf bepalen welke teksten bij welk onderwerp gebruikt kunnen worden, etc, etc. Ik weet wel dat de Tweede Fase staat voor meer vrijheid voor de scholier/student, maar we zijn het duidelijk nog niet helemaal gewend.

Saint & Sinners in Medieval English Literature (Engels, keuzevak)
Het middel-eeuwse literatuurvak van dit semester (elk semester heeft Proficiency (verplicht), literatuur, middel-eeuwse literatuur en linguistiek als keuze vakken, waarvan je er 2 moet keizen), gegeven door Karin Olsen. Dit is vrij recht door zee; presentatie (30% van je eindcijfer, ging goed) en tentamen (70%) met 5 korte en 5 essayvragen (2 te benantwoorden). Dr. Olsen houdt ook van duidelijke vragen naar feiten en kennis, en aangezien dit mijn derde Olsen-tentamen wordt weet ik wat moet verwachten; lees de achtergrondinformatie, lees de teksten, ken de auteurs en inhoud, en alles komt goed.

Literatuur en Cultuur van de Oud-Germanen (minor)
Ook gegeven door Karin Olsen (en Kees Dekker), dus met hetzelfde 30-70 systeem, behalve dat hierbij geen tentamen gemaakt wordt maar een essay geschreven van 3500 woorden. Wat maar goed is ook, want nog een tentamen zou er echt niet bij gekund hebben in mijn drukke schema. Mijn presentatie ging goed genoeg, mijn essay is zo goed als af, het enige probleem is dat ik rond de 4000 woorden schommel, en wat ik ook probeer; er kunnen echt niet meer woorden af. Dus moet ik om toestemming vragen om een "te lang" essay in te leveren, toestemming die ik waarschijnlijk wel krijg, en zo niet dan moet ik maar een complete paragraaf schrappen, ookal wordt mijn verhaal daar slechter van. Komt allemaal wel goed, ik zit ver voor de deadline, vind het ondwerp waar ik over schrijf (de invloeden op de meesterwerken van Snorri) daadwerkelijk interessant, alleen moet ik dus wat minder woorden gebruiken.

Inleiding in de Journalistiek (vrije-ruimte vak)
Dit is mijn "Nehhh, even niet"vak van dit semester. De hoorcolleges waren ongelofelijk saai en werden op een onmogelijk moment gegeven, dus daar ben ik nauwelijks naartoe gegaan, helemaal aangezien het tentamen voornamelijk zou bestaan uit de syllabus, die ik wel gelezen heb (de meeste artikelen zelfs 2 keer). Het vak heeft alleen een tentamen, wat gisteren werd afgenomen, in de grote Tentamenhal. Er waren 200 deelnemers, waarvan minstens een kwart het vak voor de 2e keer deed (het tentamen dus voor de 3e keer).
Nou had ik niet extreem goed geleerd, ik had zoals gezegd de teksten doorgelezen maar er verder niet al te veel aandacht aan besteed, aangezien Proficiency, Shakespeare en Oud-Germaans me belangrijker leken (en ik liever 3 vakken wel haal en 1 niet dan andersom), maar zelfs ik kon dit tentamen maken. De open vragen (5, waarvan 4 beantwoord moesten worden) waren goed te doen, bij 1 vraag heb ik gegokt en waarschijnlijk fout gegokt, maar ik heb een lang verhaal gehouden waar vast wel IETS goeds in stond, en de multiple-choice vragen waar helemaal goed te doen, zeker aangezien bij minstens 10 vragen het antwoord was te herleiden uit de vraag of uit de voorgaande open vragen. Het tentamen zat dus niet zo handig in elkaar, wat in mijn voordeel werkte. Toch waren er genoeg mensen die na het verplichte "stil zit halfuurtje" (je mag het eerste halfuur de tentamenzaal niet verlaten) hun lege blaadjes inelverden en op huis aan gingen. Ik had blijkbaar geluk, met mijn goede geheugen. Ow, en het was handig als je het nieuws had gevolgd, want een deel van de vragen gingen over recente gebeurtenissen. Wat logisch is, bij Journalistiek.
In elk geval, het hele vak(gebied) is mij behoorlijk tegengevallen, met zure docenten die prediken dat het allemaal de foute kant op gaat door de commercialisering, ver-entertainmenting (dat is geen woord, dat weet ik) en tabloidizering van het nieuws, en alle gratis nieuwssites waar 3 mensen de hele dag ANP berichten zitten over te typen. Verder is er eigenlijk niet zoveel te leren wat ik niet al wist; bronbescherming, hoor en wederhoor, dat soort dingen. Dus vandaar dat Journalistiek nu onder mijn "vrije ruimte" valt (30 punten aan vakken die niks met elkaar te maken hoeven te hebben) en ik nu Oud-Germaans als "minor" (30 punten aan vakken die een samenhangend geheel vormen) volg.

Wat staat er volgend semester op het programma?
- Proficiency 4 (natuurlijk, verplicht)
- De Lange 19e Eeuw in Engelse Literatuur
- De Helden van de Ridderroman (waarom de titels in het Nederlands zijn weet ik niet, de doncenten zelf zijn weer Flood en Dekker, en het gaat resp. over Engelse literatuur in de 19e eeuw (Jane Austen!) en seculiere middeleeuwse teksten (itt Saints & Sinners, wat over religieuze teksten ging))
- Oud-Germaans in Tekst en Teken (de teksten, grammatica en vocabulaire van Oud-Germanen, uiteindelijk leer ik geloof ik 7 verschillende grammaticale systemen te herkennen)
- Shakespeare at Stratford (een excursievak van een week, waarbij we naar Stratford gaan, Shakespeare toneelstukken bezoeken, analyseren en bespreken met de regisseur/cast, rondleidingen volgen etc. Het lijkt me geweldig, maar er zijn op dit moment nog wat weinig aanmeldingen...).

Tot zover de wondere wereld van mijn studie, nu weer verder met het lezen van John Donne's teksten.

Wednesday, 13 January, 2010 on 09:00

Bij compleet toeval liep ik vorige week door de televisiegids en merkte een heel onwaarschijnlijk programma op. Joanne Lumley, vooral bekend als Patsy uit Absolutely Fabulous gaat haar jeugddroom achterna en reist naar het noorden van Noorwegen om daar het noorderlicht te zien. We reizen met haar mee vanaf het station in Trondheim (yay!) naar Å op de eilandengroep Lofoten, tot aan een ijshotel helemaal in het leefgebied van de Sami.

De reactie van Lumley is prachtig, ik kan me de ijskoude oktobernacht in 2006 nog goed herinneren dat ik er precies hetzelfde bij stond, ontiegelijk nietig en zelfs inclusief de gedachte “hoe gelukkig kun je eigenlijk zijn”. De omschrijving van Lumley is oprecht, maar ik denk dat je het noorderlicht gezien moet hebben om dat gevoel helemaal te begrijpen.

“This is the wonder of the world, this is it… I might just have to lie down and stare!”

Voorlopig staat deze film nog wel even op m’n harde schijf…

Friday, 08 January, 2010 on 19:03

Een zeer kleine selectie van onze vakantie foto's, wie meer wil zien moet maar langskomen! Alle foto's zijn natuurlijk gemaakt door Fons, en copyrights enzo... :)



The Battle of Hastings Battlefield!



Salisbury Cathedral



Stonehenge. Wij waren de eerste bezoekers in 2010, op de Chinezen in hun busje na!



Avebury, groter dan Stonehenge, en je mag daadwerkelijk in de buurt van de stenen komen!

Thursday, 07 January, 2010 on 14:48

Bram heeft deze film voorgesteld op 22 Apr 2007.

IMDb plotbeschrijving:
A preteen's life is changed after befriending the new girl at school.

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 7.2, ondanks dattie maar 1:35 duurt.

Deze film is bekeken op 7 Jan 2010.

Wednesday, 06 January, 2010 on 23:00

Een gelukkig 2010 allemaal!

Tsja, er is alweer een jaar voorbij en op deze blog is het in dat jaar eigenlijk best stil geweest. Slechts 19 berichten hebben het levenslicht gezien, zo zie ik in de archieven. Dat heeft er natuurlijk alles mee te maken dat er in het afgelopen jaar nogal veel is gebeurd en ik niet altijd de tijd wist te nemen om eens rustig de beslommeringen van me af te schrijven.

Terugblik

Laten we het allemaal nog eens langslopen… 2009 begon eigenlijk redelijk hetzelfde als dit jaar: koud, ijskoud. In januari lag er overal een dikke laag ijs en de Tocht der Tochten leek dichterbij dan ooit. In februari gingen ik voor het eerst met Isis mee op trainingskamp in Collalbo, waarschijnlijk de mooiste (en snelste) buitenbaan van de wereld en aan het eind van de maand reed ik mooi drie PR’s op het Isis-toernooi.

Tussen het schaatsen door besteedde ik toen vooral aandacht aan het afronden van het programmeerwerk voor m’n afstudeeropdracht, aan CoffeeDregs dus. Intussen ging ik eens rondkijken naar wat ik na mijn studie ging doen. We hadden inmiddels te horen gekregen dat we een mooi appartement in de Toeloop zouden kunnen krijgen en de huur moest natuurlijk wel betaald kunnen worden!

De eerste sollicitatie was gelijk raak, bij ISAAC mocht ik aan de slag en het klikte, want inmiddels is mijn halfjaarcontract alweer verlengd…

Voornemens

Jaja, je kan er natuurlijk niet onderuit. Ik heb een paar goede voornemens, zo wil ik wat meer gaan schrijven om er wat meer oefening in te krijgen. Het zal hopelijk resulteren in een groter aantal artikelen in het jaar 2010.

Ik wil ook weer meer tijd maken voor vrienden, dat is er in het afgelopen half jaar behoorlijk bij in geschoten.

Heeft iemand nog andere goede ideeën voor voornemens?

Tuesday, 05 January, 2010 on 16:17

Nou, we zijn weer terug uit Engeland, geheel heelhuids en zonder sneeuw- of gladheidsperikelen. Bij thuiskomst bleek onze ketel wel kapot te zijn, dus het is in ons eigen huis kouder dan het "op reis" ooit is geweest. Onze katten, die ondertussen in goede handen waren (Karlijn was zo lief om voor ze te zorgen), waren compleet door het dolle heen dat we weer thuis waren, en Darwin ligt op dit moment nog spinnend op mijn schoot (zijn gedachte; als ik maar OP haar lig kan ze niet weer weggaan!).
Hieronder een kort reisverslag, onder de knip, voor de geinteresseerden (en dat zijn jullie natuurlijk allemaal!).

Dag 1
Op dag 1 stonden we om 5:00 op om naar Duinkerken te rijden, want de goedkoopste veerboot ging vanaf daar naar Dover. Achteraf gezien hadden we stom geluk dat we de enige (de treintunnel had problemen en bij British Airways wilden ze staken) foolproof manier hadden om naar Engeland te gaan, maar het is ook wel leuk en lekker rustig, en je ziet nog eens wat (vooral vreemde mede-passagiers).
Aangekomen in Dover reden we zonder problemen (links!) naar Canterbury, waar ons ongelovelijk dure hotel ook ongelovelijk chique bleek, hoewel onze kamer behoorlijk klein & laag was. We zijn meteen het centrum in gelopen, naar de grote cathedraal, die we beide al gezien hadden en dus niet zo heel goed bekeken hebben. Daarna hebben we wat door de straatjes gewandeld, en wat gegeten & gedronken bij Starbucks (hoe slecht, en hoe goed tegelijk...), waarna ik mijn eerste lading boeken heb ingeslagen bij Waterstones. Voor jullie het vragen; ik heb 7 boeken gekocht, waarvan 2 voor studiedoeleinden, dus eigenlijk maar 5. 5 is niet zo erg.
Aangezien het heel koud was en wij heel moe waren zijn we terug gegaan naar ons fancy hotel, waar we tv gekeken hebben tot we in slaap vielen (wat best vroeg was, want het is ook nog eens een uur eerder in Engeland. En nee, we waren niet saai, we waren op vakantie, en dan mag je vroeg naar bed!)

Dag 2
Op dag 2 werden we idioot vroeg wakker, en hadden een fancy ontbijt (met bediening!) in ons fancy hotel, waarna we er zo snel mogelijk vandoor gingen. Tip van mij; als je ooit naar Engeland gaat, boek op tijd, zodat je niet in enge, super-dure hotels terecht komt.
Onderweg naar Brighton zijn we gestopt bij Battle, wat vlakbij Hastings ligt, op de plek waar de Battle of Hastings (jaja) is gevochten. Voor iedereen die nog niet weet wat het was, lees de wikipedia pagina! Het was ondertussen behoorlijk koud, en we hebben de "lange wandeling" gedaan, die helemaal om het slagveld heen gaat, en na de stijf bevroren heuvel vol treurige, zeiknatte schapen te zijn opgeklommen hadden we eerst warme chocolademelk nodig om weer warm te worden. Het was heel mooi en indrukwekkend, vooral door de gratis audioguide, maar het is vast nog mooier en indrukwekkender als het warm en zonnig is.
Al snel waren we in Brighton, waar Kipps hostel op een onmogelijk bereikbare plek bleek te zitten, die tegelijk ook heel fancy was, namelijk recht tegenover de Royal Pavilion. Parkeren was onmogelijk, dus dat deden we in een louche parkeergarage een eindje verderop. Na ingecheckt te zijn bezochten we eerst de Pier, waar alles treurig, nat en koud was, en daarna de Lanes, wat een gezellig winkelgebied met allerlei rare oude hippie-dingen is. Ook hier was het koud en nat, en we hebben vroeg gegeten in een heel fancy vegetarisch/biologisch restaurantje, om met een detour via de Royal Pavillion weer in ons hostel te komen, waar een erg goeie film op tv was, waarna we zijn gaan slapen. Alweer vroeg, ja.

Dag 3
Na een ontbijt (relaxt, buffetstijl) in Kipps waren we weer onderweg, ditmaal naar Bournemouth, wat een heel eind weg lag maar waar we eeder waren dan we dachten omdat een van de weinige, magische Motorways er naartoe gaat. Engelsen houden zo van hun eigen landschap dat ze nauwelijks snelwegen aanleggen, maar hier was er dan toch echt eentje.
Na aankomst in ons Guesthouse/B&B, wat een belevenis was omdat we het niet konden vinden, helemaal teruggereden zijn, de route opnieuw gereden zijn en ontdekten dat we gekeerd waren op ongeveer 10 meter afstand van het gebouw (zul je altijd zien!) gingen we met de auto naar het centrum, omdat het alweer regende. Daar bezochten we eerst de Pier (ja, alle kustplaatsen hebben daar een pier), waarna we geluncht hebben in een gezellig klein restaurantje wat niet zou misstaan in de Lonely Planet. Engelsen houden van warm eten, en aangezien het ondertussen 14:00 was hebben wij vrolijk meegedaan, want we hadden honger. Daarna hebben we het Oceanarium bezocht, wat ontzettend mooi en interessant was, en door de Pleasure Gardens gelopen. Daarna wilden we Avatar zien in de bioscoop, maar er waren nog ongeveer 200 andere mensen met hetzelfde idee (de rij stond letterlijk tot 50 meter buiten het gebouw) dus dat ging niet door. Terug in de B &B bleken we digitale tv te hebben op een enorme flatscreen en ze hebben in Engeland wel 5 zenders die alleen maar Top Gear uitzenden. Dus je kunt je wel voorstellen wat wij de rest van de avond hebben gedaan...

Dag 4
Het ontbijt in het guesthouse was samen met verschillende mensen die er wonen, want dat doen ze nou eenmaal in Engeland in guesthouses, waaronder 1 oudere man, John, die constant zo hard moest hoesten (met slijm...) dat we elke keer bang waren dat hij erin zou stikken.
On the road again gingen we eerst naar de Jurassic coast, waar we misschien wel fossielen konden vinden, maar dan eigenlijk vooral regen en wind. Daarna vervolgden we onze weg naar Salisbury, waar we zouden overnachten in een YHA hostel, in een oud 19e eeuws gebouw op een heuvel, behalve dat wij in de Tree Lodge achter het gebouw zaten, wat een koud, houten gebouwtje was. Jammer.
Daarna natuurlijk de stad in, en eerst geluncht bij een schattig vegetarisch/biologisch deli/restaurant zaakje, waar we voor het eerst iets gegeten hebben wat ik wel lustte en Fons niet. Wonderbaarlijk, maar het bestaat. Pompoen blijkt de boosdoener te zijn.
Na deze heerlijke (voor sommigen van ons) lunch gingen we naar Salisbury Cathedral, waar we een tour kregen van een hele vrolijke oudere man die soms zijn verhaal een beetje kwijt was, maar wel lief. Daarna hebben we een "cream tea" gehad in het restaurant wat erbij zat, wat vroeg dicht ging omdat het oudejaarsavond was. Owja.
Op weg terug naar het hostel kwamen we langs een bioscoop waar Avatar draaide, zodat we hem eindelijk alsnog konden zien. De bioscoop zelf was ook een behoorlijke attractie, aangezien het een verbouwd theater was, wat de stoeltjes erg oncomfortabel maakte maar het geheel wel erg mooi. De film was ook erg mooi, hoewel wat voorspelbaar, en de zaal zat erg vol, zeker als je bedenkt dat het oudejaaravond was. Daarna gingen we terug naar het hostel, waar we tv hebben gekeken met een van de Engelse gezinnen die op onze gang zat (in de "common room") en wat nieuwjaarstradities uitgewisseld (wij hadden rolletjes bij ons, zij zongen een of ander traditioneel Schots lied). Hun dochterjte van ongeveer 6 vond ons ontzettend interessant, maar moest helaas voor haar naar bed voor het daadwerkelijk 12 uur was. Na het vuurwerk op tv in London wilden we Salisbury zelf verkennen, maar vanwege de kou (het was -5) was het nogal stil en verlaten, dus kropen we snel ons bed in.

Dag 5
Na het ontbijt in de prachtige zaal in het 19e eeuwse gebouw (dat dan weer wel!) vertrokken we vroeg richting Stonehenge, waar we aankwamen terwijl het open ging, wat betekend dat we de stenen hebben gezien in een vrijwel leeg veld, met opkomende zon en wit berijpt gras. In 1 woord; prachtig. In 2 woorden; magisch prachtig. Maar ook hier was het behoorlijk koud en na de audioguide een halfuur tegen je oor gedrukt te hebben was de hand in kwestie zo koud en wit dat het meer op een grafgeest dan een onderdeel van jezelf leek, dus ook hier waren we vrij gauw weer weg. Hoewel er op zich na een halfuur ook niet zoveel meer te zien is, de stenen zelf mag je niet al te dicht bij komen, en het was ondertussen behoorlijk druk.
Dus gingen we op Witte Paardenjacht; op verschillende plekken in het landschap zijn witte paarden uitgehakt in de kalkheuvels, en wij hebben geprobeerd er een paar te vinden. Het is met eentje gelukt, hoewel ik onze zoektocht heb moeten bekopen met een pijnlijke glijpartij op een bevroren paadje.
Daarna gingen we op weg naar Bath, waar we overnachtten in de YMCA. Wat jammer genoeg een enorm groot gebouw was, zoals de Lonely Planet al zei gaf het je een "institutionalized feel". Na de auto aan compleet de andere kant van de stad geparkeerd te hebben hebben we geluncht in een gaaf cafeetje, waarna we naar de Roman Baths & Pump Rooms zijn gegaan, wat mij door iedereen aangeraden is en wat ik ook iedereen weer zou aanraden. De verschillende lagen samenlevingen die deze natuurlijke bronnen gebruikt hebben zijn op elkaar te zien, en het is allemaal heel mooi en duidelijk gemaakt (en weer met gratis audioguide!).
Hierna wilden we wat gaan eten, maar New Year's Day is een bank-holiday achtig iets, en dus was bijna alles dicht, behalve de restaurants in het "Top End" gedeelte van de gids, als in; meer dan 25 pond voor een hoofdmenu. Dat gingen we niet doen, dus werd het afhaal-shoarma, gevolgd door verschillende potjes pool in het hostel (Fons won, elke keer).

Dag 6
Onze tweede dag in Bath, die we begonnen met een bezoekje aan het Jane Austen centre. Misschien niet zo boeiend voor Fons, maar wel voor mij, en ik zou het weer iedereen aanraden! In het winkeltje heb ik een heel klein geschiedenisboekje van Jane Austen op 14-jarige leeftijd, en een boek over haarzelf gekocht, dus het was weer geslaagd.
Daarna zijn we in de auto gesprongen voor een tochtje naar Avebury, waar een veel grotere en oudere steencirkel staat dan Stonehenge. Het weer was deze dagen een stuk beter; heel zonnig, maar ook heel koud. De cirkel was mooi en indrukwekkend, hoewel vrij veel stenen ontbreken en er een dorp midden op de cirkel is gebouwd. Halverwege hebben we geluncht in het "Circle Restaurant", wat naar verwachting prijzig was, maar tegen de verwachting in ook nog eens geheel vegetarisch.
Terug in Bath zijn we uit eten gegaan bij de Walrus & the Carpenter, een schattig, raar restaurantje met allemaal kleine ruimtes waar je opgepropt zit te eten. Een vegetarische hamburger smaakte nog nooit zo goed!

Dag 7
Onze laatste volle dag in Engeland vertrokken we vroeg naar Oxford, waar we weer in een YHA hostel zaten, hoewel deze een stuk mooier was dan die in Salisbury. Vroeg aankomen betekend vroeg de stad in, waar het Merton College (waar Tolkien fellow was) helaas "closed for the public" bleek! Dan maar naar Oxford Castle, waar we een rondleiding kregen van een spook, wiens naam mij vaag bekend voorkwam als de enige man in Engeland die 2 keer veroordeeld is voor verraad en beide keren vrijkwam.
Hierna geluncht in alweer een biologisch restaurantje, met de logische naam "Green", met groene muren en eng keurige proffesoren natuurkunde, waarna we Christ Church college bezochtten, de allereerste college ooit. Hierna rondgekeken bij onder andere de Radcliffe Camera en Bodleain Library, waarna een bezoekje aan Blackwell niet kon uitblijven.
Het was ondertussen weer flink aan het vriezen (we konden kiezen deze vakantie; regen & warm of zon & vorst), dus hebben we snel wat gegeten in een restaurantje bij ons hostel in de buurt, wat vrijwel leeg was en een bijzonder verveelde serveerster had die heel graag wat wilde doen, maar gewoonweg geen klanten had. Daarna terug naar het hostel, met natuurlijk Top Gear (om 8:00 pm in plaats van 21:00, heel vreemd) en vroeg naar bed, want voor de volgende dag werd ijs en sneeuw voorspeld!

Dag 8
Onze terugreisdag, waar we dan ook vrijwel de hele dag mee bezig zijn geweest. Na een heerlijk ontbijt bij de YHA zijn we idioot vroeg vertrokken, voor het geval er inderdaad ijzel was. Dat was er niet, dus we waren veels te vroeg bij de boot, tijd die we doorgebracht hebben bij de Starbucks. Daarna de ferry en de lange weg terug, waar de omgeving steeds witter en de benzineprijzen steeds hoger werden. Uiteindelijk kwamen we om 22:30 thuis in een steenkoud huis met overenthousiaste katten. Zoals jullie al wisten.


Al met al een goede reis, waarin we veel gezien en gedaan hebben, heerlijk gegeten hebben in de grote hoeveelheid vegetarisch/biologische restaurantjes die ze hebben (serieus, wie dacht dat Engelsen alleen vlees aten... dat is hun ontbijt, maar verder doen ze het goed!), leuke mensen ontmoet en uiteindelijk toch wel mooi weer gehad, op de dagen in Brighton en Bournmouth na.
Ondertussen is de Essent meneer geweest en doet de verwarming het weer, hoewel ik een deel van mijn "verslag" met handschoenen aan heb getypt. En nu, op naar het "gewone" leven, wat voor mij even bestaat uit het leren van tentamens en het schrijven van essays!

Tuesday, 05 January, 2010 on 10:34

Ik zei bij mijn vorige post heel enthousiast; "Morgen meer!" maar er kwam niet meer, waarschijnlijk omdat de sneeuw die dag zo dik en vervelend was dat we niet naar buiten zijn gegaan. In elk geval ligt er ondertussen nog steeds sneeuw, hoewel het druk aan het dooien is en we gelukkig weer in verbinding staan met de rest van de wereld, hoewel onze straat nog steeds een grote puinhoop is. Vogelaarwijk-waardig, zeggen we maar.
Ondertussen is Fons jarig geweest, wat we natuurlijk hebben gevierd, ben ik zondag na 3 uur bij mijn werk weggestuurd omdat we dicht gingen (er reed nog 1 trein per uur, en de Kiosk gaf gratis koffie, dus we hadden ongeveer 1 klant per uur...), hebben we bij het Glazen Huis staan kleumen en geprobeerd Avatar te zien, wat vrijwel onmogelijk is omdat de rest van Groningen die film ook wil zien en de kaartjes constant uitverkocht zijn. In Engeland dan maar.
Ow, en ik ben begonnen met leren, natuurlijk. It never stops.
De komende Kerstdagen zijn als gebruikelijk hectisch; morgen moet ik werken, vrijdag gaan Fons en ik naar onze respectievelijke ouderlijke huizen voor het vieren van Kerst, zaterdag moet ik weer werken, dus ben ik vrij vroeg terug, waarna we met z'n tweetjes een (laat) Tweede Kerstddag diner zullen nuttigen, zondag wordt inpakken en opruimen, en maandag vertrekken we om 6:00 (waarom zo vroeg?!) naar Engeland. Dus ik vermoed dat mijn volgende post in 2010 zal zijn, waarschijnlijk ergens na de 4e, want dan komen we terug.
Dus een ceremonieel "Fijne feestdagen!" lijkt me wel op z'n plaats, voor al diegenen die niet al een kaartje hebben gehad! En tot volgend jaar! (Of zoals Chris Baty zegt; have a great new decennium!).

Wednesday, 23 December, 2009 on 11:00

En dan heb ik het niet over het eerste waar jullie waarschijnlijk aan dachten, maar over SNEEUW. Het heeft hier zo te zien de hele nacht gesneeuwd, en op dit moment ligt er een deken van 17 centimeter (Fons heeft gemeten) en het sneeuwt nog steeds. Foto's volgen, nu gaan we eerst een sneeuwwandeling maken!

ETA: Het is ondertussen meer dan 25 centimeter sneeuw! Er zijn in onze straat genoeg mensen onderuit gegaan en auto's vast komen te zitten om te weten dat sneew ook niet leuk kan zijn. En dan hebben we het nog niet eens over de 10.000 mensen in Groningen-zuid die zonder stroom zitten. Maar ondertussen is het stiekum allemaal wel leuk en spannend. En alsnog de foto's!



Fietsen met een dekentje!


Het park was erg mooi (en stil! en rustig!)

Morgen meer!

Thursday, 17 December, 2009 on 08:25

Paul heeft deze film voorgesteld op 4 Jan 2010.

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 6.9, ondanks dattie maar 1:50 duurt.

Deze film is bekeken op 17 Dec 2009.

Wednesday, 16 December, 2009 on 23:00

Vanochtend moesten we in alle vroegte op komen draven voor mijn propedeuse uitreiking. Waarom zo vroeg? "Men" had niet verwacht dat er veel belangstelling voor zou zijn. Nou ja zeg!
In elk geval, Fons was er natuurlijk ook, en hij had natuurlijk zijn fancy camera bij zich.


Ik die mijn bul teken, onder toeziend oog van Hans Jansen.


Handjes schudden. De rij van links naar rechts; Joyce Haisma, Wander Lowie, Hans Jansen, Irene Visser, Petra Jansma (een beetje verstopt) en onze nieuwe prof waarvan ik de naam even kwijt ben (oeps!).


En dan natuurlijk het eindresultaat!

Tuesday, 15 December, 2009 on 17:20

Wat ik helemaal vergeten ben te vertellen, tussen het schrijven van een essay, het printen van ons magazine (binnenkort foto's!) en alle afscheidsdrankjes en -hapjes door, is dat ik hoofstuk 2 van mijn boek Af heb. Voor de tweede keer af, dus. Ik ben druk bezig aan het schrijven van hoofdstuk 3, maar studiedingen gaan op dit moment even voor, dus het gaat niet in een razend tempo.
Maar ik kom er wel.

Monday, 14 December, 2009 on 15:28