Planet Luon

Christian heeft deze film voorgesteld op 2 Nov 2007.

Gebruikerscommentaar: Over poep op TV

IMDb plotbeschrijving:
Frustrated, because he is forced to produce bad TV-shows, a manager of a TV-station, enters the station and manipulates the ratings, to initiate a TV-revolution.

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 5.4, ondanks dattie maar 2:00 duurt.

Deze film is bekeken op 4 Feb 2010.

Wednesday, 03 February, 2010 on 23:00

Het is schijnbaar een sport om alles wat Apple uitbrengt te bashen om alle functies die een nieuw apparaat niet heeft. Daarbij gaat de basher in kwestie volledig voorbij aan het feit dat hij (opvallend genoeg is het meestal een hij) misschien wel helemaal niet tot de doelgroep van het product behoort.

• 8 things that suck about the iPad
• 16 reasons the iPad sucks

Een favoriet argument is dat bezitters van de producten collectief leiden aan het Stockholm-syndroom. Het is misschien moeilijk voor te stellen, maar er zijn dus schijnbaar mensen die níet de hele tijd met een laptop op schoot willen zitten. Gelukkig zijn er ook andere geluiden te horen die het “gemis” van features wel weten te relativeren:

• Think the iPad sucks? That’s because it’s not for you
• Apple’s iPad: For what Audience?

Tenslotte nog een filmpje van 16 jaar geleden. Bedenk bij het kijken dat het web in 1994 nog in de kinderschoenen stond (Netscape en Opera werden pas in december dat jaar uitgegeven, de enige andere op dat moment was Mosaic, de allereerste grafische web browser voor de Mac en PC).

Ik denk niet dat de iPad gaat falen en wel precies om de reden waarom de iPhone niet is gefaald en de iPod niet is gefaald: Het doet wat het moet doen en het doet het simpel, dát is wat mensen willen. Het interesseert de gebruiker niet dat ze niet vier dingen tegelijk kunnen doen.

Net als Apple zie ik wel een markt voor iPad en we gaan over een paar maanden zien of het inderdaad succesvol wordt. Voorlopig is m’n MacBook nog prima, maar het zou zomaar kunnen dat de opvolger van Idéfix geen laptop is; een computer heb ik immers al in de studeerkamer staan. Of dat een iPad is weet ik niet, we gaan immers genoeg van dit soort producten zien in de komende tijd. Maar of die er ook zo mooi uit zien…?

Monday, 01 February, 2010 on 22:21

Ik heb zojuist de zaterdagmiddag-drukte getrotseerd om de weekendboodschappen bij de Albert Heijn te doen, alwaar mij twee dingen opvielen.
Het is weer voetbalplaatjesseizoen, en zoals altijd staat de winkel vol met jongetjes van een jaar of tien die aan elke klant met een grote tas vol booschappen vragen of ze ook voetbalplaatjes hebben (en aan hun willen geven, neem ik dan altijd maar aan). Maar de Albert Heijn in Selwerd heeft tegenwoordig een spandoek opgehangen, met "Vraag alleen HIER om voetbalplaatjes" erop. Het is een officieel AH spandoek, dus ik vermoed dat er meerdere van zijn, en erachter stond inderdaad een hele kudde kleine jongetjes. Ik vrees dat ze weinig zullen oogsten, want de concurrentie is groot, maar ik bewonderde wel de slimheid van de AH, die duidelijk vantevoren een lading spandoeken hebben besteld omdat ze wisten dat het toch wel weer druk zou worden.
Ten tweede heeft de Albert Heijn eindelijk door dat er mensen zijn die geen behoefte hebben aan kunstmatige kleur-, geur- of smaakstoffen, en al helemaal geen zin hebben in vermalen varkensbotten (aka, gelatine), maar af en toe wel een snoepje lusten. Nieuw bij Albert Heijn; snoepgoed met echt vruchtensap, zonder kunstmatige rommel, en met pectine en arabische gom als geleermiddelen. Is ietsje duurder, maar bijzonder lekker! En ik hoef niet elke keer naar de Jamin te fietsen als ik zin heb in een handje suiker. De namen zijn ook prachtig, ik heb hier voor mij een zakje "Fruitige Flessen" (colaflesjes maar dan met fruitsmaak, want daar houdt Fons van) en "Zure Sluwe Sleutels" (lekker zuur, want daar hou ik van (en trekt Fons altijd leuke gezichten van)). Dus, heel slim, en sluw, van de Albert Heijn.
Als laatste wil ik nog even toevoegen dat terwijl ik dit stukje zat te typen, ik een telefoontje kreeg van mijn werk. Of ik mijn verlegingscontract tot 11 augustus even wil komen tekenen. En dat ik dus niet ontslagen wordt. Woehoe!

Saturday, 30 January, 2010 on 11:56

Zo, vanochtend heb ik mijn laatste tentamen gehad, en meteen is mijn hoofd weggezonken in de bewustzijnsloze waas die altijd komt na een enorm drukke periode.
4 tentamens en een essay heb ik achter de rug, van twee tentamens heb ik de cijfers al binnen; Shakespeare and Early Modern Literature heb ik een 9 op gehaald (vraag me niet hoe! En roep niet dat ik een nerd of raar mens ben, dat hebben mijn studiegenoten al hard genoeg geroepen!) en Saints & Sinners was een 7,6, wat beide resulteert in een 8 als eindcijfer. Mocht ik nog ambities hebben om met een Harting Fellowship naar het buitenland te gaan, dan zouden deze cijfers een mooie toevoeging zijn.
Mijn Journalistiek tentamen en Oud-Germanen essay zijn hopelijk deze week nagekeken, dan weet ik of ik ook 10 punts vakken binnen heb (die zijn wat handiger dan de 5 punts). En verder ga ik de komende paar dagen maar eens een beetje niets doen. Beetje rondhangen, wat boeken lezen voor komend semester, misschien wat series kijken. O, en morgen waarschijnlijk het telefoontje krijgen dat ik ontslagen ben.
8 februari begint het circus weer...

Thursday, 28 January, 2010 on 14:09

Christian heeft deze film voorgesteld op 12 Apr 2007.

Gebruikerscommentaar: Daft Punk film nummer 2

IMDb plotbeschrijving:
Follows the history of two robots, the members of Daft Punk, on their quest to become human.

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 6.3, ondanks dattie maar 1:14 duurt.

Deze film is bekeken op 28 Jan 2010.

Wednesday, 27 January, 2010 on 23:00

Na een paar maanden van samenwonen (en van obsessief boeken kopen van mijn kant, zowel voor studie als voor de leuk) realiseerden Fons en ik ons dat we een probleempje hadden qua kastruimte om al onze boeken kwijt te kunnen. Met welk probleempje ik bedoel dat de ruimte er gewoon niet was.
We hadden op dat moment 4 Ikea boekenkasten, twee Expedits en twee Billies, die tot de nok toe gevuld waren (waarmee ik bedoel dat elke rij boeken meerdere stapeltjes andere boeken erop had liggen). Aangezien wij een "nis" van ongeveer 120 cm hebben, waar tot dan toe een Billy van 60 en een van 40 cm in stonden, was de oplossing simpel; nog een Billy van 60 cm kopen, en die van 40 ergens lozen.
Dat bleek simpeler gezegd dan gedaan, want Ikea heeft besloten om Billy alleen nog maar in breedtes van 40 en 80 cm te maken, waar wij beide niks aan hebben. Gelukkig bracht Marktplaats uitkomst, daar zijn genoeg berkenfineer Billies van 60 cm te vinden. Zo mailden wij met ene Marijn, die hier nog geen 500 m vandaan woont, en na wat wazige telefoongesprekken hebben Fons en zijn vader de Billy van 60 cm opgehaald.
Toen ze thuiskwamen vond ik de kast al wat groot lijken, en niet alleen omdat deze niet door de deur wilde, waar mijn oude Billy van 60 cm er wel door kon. En jawel; Billy bleek geen 60, maar 80 cm breed.
Dat was erg veel Billy voor het schamele bedrag dat wij Marijn betaald hebben.
Na een korte brainstorm besloten we de 40 en 80 Billies naast elkaar te zetten, de 60 Billy in de eetkamer te doen (wat gelijk weer meer ruimte opleverde, zodat de tafel nu daadwerkelijk onder de plafondlamp staat) en het kastje wat daar stond als "gangkastje" te installeren. Zo gezegd, zo gedaan.
Maar nu komt het echt grote probleem (in mijn ogen dan, ik denk dat de meeste mensen het volgende niet echt als een issue zullen zien). Ik kan voor het eerst al mijn literaire studieboeken (antologieen en boeken die je normaal nooit zou kopen maar wel moet hebben voor middeleeuwse vakken, zoals "The Book of Margery Kemp" en "The History of the Kings of Britain") naast elkaar op 1 plank zetten. Nou ben ik niet erg oplettend geweest bij het kopen/bestellen van deze boeken, zodat ik nu 4 verschillende uitgaven heb; Oxford classics (stijlvol wit), Pinguin classics (de welbekende zwarte variant met rode letters), Pinguin popular classics (gekke limegroene boekjes) en de Wadsworth classics (blauw). Mijn probleem is nu; hoe dit alles te organizeren.
Ik ben nooit iemand geweest die haar cd's op alfabetische volgorde of per genre indeelde, maar met boeken is het toch iets anders.
In eerste instantie leek het me duidelijk; van links naar rechts in volgorde van schrijven. Dat betekend Germania links en Dracula rechts. Jammer genoeg komt met dit systeem alles door elkaar te staan, wat een wit-blauw-zwarte chaos oplevert. Maar als ik het per type indeel, komen de Edda, Sir Gawain en Pamela naast elkaar te staan; literaire werken die in de verste verte niks met elkaar te maken hebben.
Ik zie maar 2 oplossingen voor dit probleem; 1 type kiezen (waarschijnlijk de Pinguin classics, aangezien ik daar de meeste van heb) en al het andere in hetzelfde format kopen (wat een probleem kan opleveren, aangezien Pinguin classics, de meer obscure werken waar Oxford zich wel aan waagt niet uitbrengen) of gewoon accepteren dat het op welke manier dan ook irritant is (voor mij! andere mensen hebben hier geen last van!) en me er overheen zetten.
Aangezien het eerste geld en gedoe kost, ben ik druk bezig met het tweede te proberen... Gelukkig staat de kast achter me, als ik aan mijn bureau ziet, zodat ik niet elke keer al mijn zielige boeken in hun zielige volgorde hoef te zien...

Saturday, 23 January, 2010 on 09:47

Admar heeft deze film voorgesteld op 27 Apr 2009.

Gebruikerscommentaar: 3 uur durende mini serie! Met Patrick Stewart als kapitein! --Admar

Ik ken het hele verhaal niet, dus geen idee of het interessant is, maar yay voor Patrick Stewart! --Bram

Hoezo ken jij Moby Dick niet? First contact nooit gezien? --Admar

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 6.5, ondanks dattie maar 3:00 duurt.

Deze film is bekeken op 21 Jan 2010.

Wednesday, 20 January, 2010 on 23:00

Mijn vorige post ging over mijn eigen studiedingen, maar ik kan natuurlijk ook uitwijden over Fons' studiedingen. Al was het alleen maar omdat ik afgelopen week van 3 collega's de vraag kreeg "wat doet jouw vriend eigenlijk?" en het uitleggen van "een master KI" nogal lastig is.
Nou werken ze bij KI met periodes (dat is de helft van een semester), waarin je 3 vakken moet volgen, en een van de vakken die Fons doet is Robotica. En dat is iets met robots. Wat precies weet ik niet, maar het kwam er uiteindelijk op neer dat ze Aibo's verstoppertje gingen leren spelen, wat blijkbaar enorm veel programmeerwerk, gevloek en late uurtjes opleverd. Maar uiteindelijk heb je dan wat, namelijk robothondjes die als een gek rondrennen door een bak met verstopplekjes.
En laat daar nou een leuk fimpje van gemaakt zijn!
Hier kun je zien hoe de Aibos wakker worden, de gele, groene en rode aibo zich "verstoppen" terwijl de oranje hen moet vinden. Het groene ding is de buut. Aangezien ze een cameraatje in hun neus hebben, en ze elkaar niet geweldig kunnen zien, raakt de zoeker op het einde een beetje de weg kwijt, maar het is net als in echt verstoppertje, degene die "hem is" is altijd de lul...

Tuesday, 19 January, 2010 on 09:34

Bram heeft deze film voorgesteld op 14 Jan 2010.

Gebruikerscommentaar: Study Ghibli-film wheeee! :D

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 7.9, ondanks dattie maar 1:41 duurt.

Deze film is bekeken op 14 Jan 2010.

Wednesday, 13 January, 2010 on 23:00

Na het veto van de IJslandse president Ólafur Ragnar Grímsson over het wetsvoorstel voor de voorwaarden voor het terugbetalen van de Icesave tegoeden, werd er een hoop met modder gegooid door de regeringen en media van het Verenigd Koninkrijk en Nederland.

Een citaat van Fok! (nadruk door mij toegevoegd):

IJsland houdt uiterlijk 6 maart een referendum over het al dan niet terugbetalen van de Icesave-schulden, nadat president Olafur Ragnar Grimsson [sic] vorige week weigerde om een door het parlement goedgekeurde wet te tekenen die voorzag in terugbetaling van de schulden aan de Britse en Nederlandse regering.

Nee “vulli”, het referendum gaat over of de IJslanders het eens zijn met dat ze een paar jaar op een houtje moeten bijten. Het besluit dat het geld terugbetaald gaat worden is al in oktober genomen en door het parlement én de president aangenomen.

Maargoed, dat is natuurlijk Fok!, niet echt een journalistiek hoogstandje. De Pers doet het beter:

Als het voorstel wordt verworpen dan blijft de in augustus aangenomen wet van kracht, waarin IJsland bepaalde dat het de schuld tussen 2016 en 2024 naar eigen draagkracht in ieder geval deels zal aflossen. De Nederlandse en Britse regeringen gingen echter niet akkoord met die constructie en dwongen een nieuw akkoord af. Daarin beloofde IJsland alsnog de schuld volledig af te betalen.

Jammer genoeg gaan ze in een ander bericht toch weer de fout in (nadruk weer van mij):

Indien de bevolking van IJsland in een referendum tegen het terugbetalen van de Icesaveleningen aan Nederland en Groot-Brittanië stemt, heeft dat gevolgen voor het toetredingsproces van IJsland tot de EU. Dat zei Miguel Angel Moratinos, de minister van Buitenlandse Zaken van huidig EU-voorzitter Spanje vrijdag in een gesprek met buitenlandse journalisten in Madrid.

De IJslandse president Olafur Ragnar Grimmson [sic] weigerde begin deze week zijn handtekening te zetten onder de wet die de terugbetaling van 3,8 miljarden euro aan gedupeerde spaarders van de IJslandse bank Icesave in Nederland en Groot-Brittannië moet regelen. Hij heeft een referendum uitgeschreven over de kwestie. Dat vindt waarschijnlijk 20 februari plaats.

Ólafur Ragnar heeft het enige gedaan wat hij kon doen: de beslissing over deze voorwaarden bij het volk zelf wegleggen, zij zijn immers degenen die het moeten gaan betalen. Overigens is de wet nu weliswaar afgewezen door de president; deze wordt wél direct actief. Pas als het toekomstige referendum een negatieve uitkomst heeft, wordt het besluit teruggedraaid.

Eerlijk?

Is het wel eerlijk om van een land als IJsland te verlangen dat ze zo’n 600% van het BNP terugbetalen? Je zou zeggen dat de oorzaak ligt in een paar bankdirecteuren die teveel geld hebben geleend en toen op rooftocht moesten om al dat geld terug te krijgen. Ze vonden een enorme hoeveelheid geld in Groot Brittanië en in Nederland, genoeg mensen en organisaties die graag voor een klein beetje meer rente een enorm risico wilden lopen (maar meestal zonder zich dat te realiseren).

Maar het waren niet alleen de bankdirecteuren die geld zagen. In 2006, toen ik in IJsland zat, zag je dat de gemiddelde IJslander het tamelijk breed liet hangen. Dure hypotheken werden (goedkoper) afgesloten in buitenlandse valuta, kleine auto’s reden er nauwelijks, op de toeristen in hun huurauto’s na. Ondernemers investeerden in buitenlandse bedrijven, vooral in voormalig moederland Denemarken. Útrás heette het — “uitvasie” — en degenen die voorop liepen noemde men útrásarvíkingur. Het ging IJsland voor de wind, maar het bleek allemaal te geweldig om waar te zijn.

In april 2006 merkte ik op m’n IJsland-blog al op dat de IJslandse kronur aan het kelderen was en dat was nog maar het begin. Voor ons buitenlandse studenten was dat natuurlijk geweldig, want een biertje werd steeds goedkoper! De economische vooruitgang was echter nog niet gestopt, maar op de achtergrond ging natuurlijk al het een en ander mis.

Om toch hun dure levensstijl aan te kunnen houden, stapten de IJslandse banken over de grenzen en openden vestigingen in verschillende landen in Noord Europa, waaronder Nederland. De regering keurde het goed dat de tegoeden zouden vallen onder het internationale depositogarantiestelsel (tot 20.877 euro wordt door IJsland aan elke spaarder vergoed in het geval een IJslandse bank omvalt), want zo zou er buitenlands geld het land in kunnen stromen. Ze overleefden 2007 en een goed deel van 2008… En toen stortte het in oktober als een kaartenhuis inelkaar.

Alleen Icesave was een IJslandse bank, Landsbanki en Kaupþing waren in de respectievelijke landen geregistreerd als bank. Spaarders bij die banken vielen dus onder de depositogarantie van dat land. Icesave echter niet, en het had als bank nooit mogen worden toegelaten in IJsland, maar het leverde een hoop snel geld op.

Conclusie

Het is niet de schuld van Jón-með-Húfunni (Jan-met-de-Pet), maar er zijn meer verantwoordelijken dan alleen die paar bankdirecteuren en ik denk dat een hoop mensen dat vergeten. Ik denk dat het die mensen zijn die hun excuses mogen aanbieden aan hun mede-IJslanders die wél normaal konden blijven bij het zien van al dat klatergoud en nu met torenhoge schulden (en vaak ook nog zonder werk) zitten.

Deze IJslanders zijn woedend op hun oude regering die alles maar goedkeurde als het geld opleverde, ze zijn woedend op de centrale bank die het niet verhinderde en bleef volhouden dat er niets aan de hand was.

“There is nothing wrong with the Icelandic banking sector!”

Dit wilde ik even kwijt en kon ik eigenlijk nergens anders kwijt. Wij gaan deze zomer naar IJsland, de economie een kleine oppepper geven. Een van de manieren om het geld van Icesave terug te krijgen is zorgen dat de economie weer op gang komt, want van een kale kip valt niet te plukken.

Wednesday, 13 January, 2010 on 21:24

Ik realiseerde me dat het hier al een behoorlijke tijd stil is geweest, wat voornamelijk komt door de tentamenweken waar ik midden in zit. En aangezien ik ook nog moet werken om iets van geld te hebben, en probeer elke dag tenminste 1 sociale afspraak te hebben, schiet het posten hier er een beetje bij in.
Bij gebrek aan beter onderwerp dus een post over mijn studievoortgang, vaksgewijs uitgezet :) (Toen ik nog biologie studeerde vertelde ik hier veel vaker over wat ik precies met mijn studie deed, en het leek me wel een goeie gewoonte dit weer op te pakken, ookal volg ik nu 5 vakken tegelijk)

Proficiency 3 (Engels, verplicht)
Ah, het leukste vak van de 5. Proficiency (Taalvaardigheid) zijn verplichte vakken binnen Engels, waarbij je geoefend raakt in het spreken en schrijven in het Engels. Ging het bij de vorige vakken om formele, academische teksten, voor dit vak moesten we verschillende niet-academische teksten schrijven, zoals een column en een filmreview (de short story die ik voor dit vak heb geschreven heb ik hier geloof ik gepost?). Uiteindelijk resulteerde dat in een portfolio (alle opdrachten van 1 persoon) en een magazine (een groepsproduct waarin de beste teksten van een groep per onderwerp gebundeld zijn, met een mooie magazine-achtige lay-out).
Tot zover ging alles prima, want ik had dikke voldoendes op zowel portfolio en magazine.
Maar nu komt het; er zat ook een "spraak gedeelte" aan het vak vast. Niet dat er daadwerkelijk dingen uitgelegd of geleerd werden, maar het idee was dat je op magische wijze zelf beter zou worden, wat je kon laten horen door elke week een opname van je "editorial meeting" (de gesprekjes over het magazine) in te leveren. Jammer genoeg werden Berdien en ik niet goed genoeg bevonden (ik had/heb problemen met een al dan niet aanwezige post-vocalic r), dus moesten we afgelopen maandag nog een recording inleveren, en als het dan nog niet goed was hadden we pech (jawel, dan zouden we niet toegelaten worden tot het tentamen, en zouden we het hele vak over moeten doen, op een onderdeel waar geen cijfer op wordt gegeven, wat subjectief wordt beoordeeld, niet geoefend en niet begeleid wordt). We waren bij lange na niet de enigen; eenderde van alle studenten in het vak was nog niet goed genoeg (wat vreemd, bij zulke goede supervisie!).
Om een lang verhaal kort te maken; na veel oefenen hebben Berdien en ik een opname ingestuurd, wat bij ons beide een "pass" opleverde, maar wel met de waarschuwing dat we nog meer moeten oefenen. Daarmee hebben we geluk; ik heb al van mensen gehoord die het nog steeds niet gehaald hebben.
Wat nu nog rest is het tentamen van dit vak, wat waarschijnlijk appeltje-eitje wordt; je mag kiezen uit 3 pakketten "achtergrond informatie" en dan een tekstsoort van jouw keuze (te kiezen uit 3 vormen) schrijven. In 3 uur, met de hand, onder examenomstandigheden, dat wel. Maar vorig jaar ging het ook goed, met het academische essay, dus het komt vast weer goed.

Shakespeare and Early Modern Literature (Engels, keuzevak)
Ah, het literatuurvak van de welbekende John Flood. Dit loopt allemaal op rolletjes, het essay wat ik ervoor moest schrijven (20% van het cijfer) was voldoende, en nu rest alleen nog het tentamen. Het enige probleem is dat meneer Flood ietwat andere tentamens geeft dan de meeste docenten. Hij stelt vragen als "Beschrijf hoe "de man" wordt weergegeven in twee teksten van je keuze uit een periode van je keuze", of "Laat zien hoe twee teksten van 1600-1700 het thema "seks" behandelen", of "Vergelijk twee sonnetschrijvers uit de zeventiende eeuw". Allemaal hele mooie ruime vragen, een lijst van 15 waar je 3 uit mag kiezen om te beantwoorden, maar al die ruimte zijn wij als studenten niet meer echt gewend. Dr. Veenstra, onze vorige literatuur docent, stelde altijd rechttoe-rechtaan vragen als "Wat was de invloed van de Reformatie op Catholieke dichters" ofzo. Waarbij je gewoon brokjes informatie die je in je hoofd hebt kunt toepassen. Dr. Flood daarintegen geeft iets te veel vrijheid, waardoor veel mensen (mijzelf incluis) zich nogal verloren voelen in de teksten. Uiteindelijk zal het allemaal wel goed komen, maar bij dit tentamen heb je er niks aan om je college aantekeningen en achtergrond informatie uit je hoofd te leren, je moet de teksten kennen, de thema's die erin gebruikt worden kunnen toepassen, zelf bepalen welke teksten bij welk onderwerp gebruikt kunnen worden, etc, etc. Ik weet wel dat de Tweede Fase staat voor meer vrijheid voor de scholier/student, maar we zijn het duidelijk nog niet helemaal gewend.

Saint & Sinners in Medieval English Literature (Engels, keuzevak)
Het middel-eeuwse literatuurvak van dit semester (elk semester heeft Proficiency (verplicht), literatuur, middel-eeuwse literatuur en linguistiek als keuze vakken, waarvan je er 2 moet keizen), gegeven door Karin Olsen. Dit is vrij recht door zee; presentatie (30% van je eindcijfer, ging goed) en tentamen (70%) met 5 korte en 5 essayvragen (2 te benantwoorden). Dr. Olsen houdt ook van duidelijke vragen naar feiten en kennis, en aangezien dit mijn derde Olsen-tentamen wordt weet ik wat moet verwachten; lees de achtergrondinformatie, lees de teksten, ken de auteurs en inhoud, en alles komt goed.

Literatuur en Cultuur van de Oud-Germanen (minor)
Ook gegeven door Karin Olsen (en Kees Dekker), dus met hetzelfde 30-70 systeem, behalve dat hierbij geen tentamen gemaakt wordt maar een essay geschreven van 3500 woorden. Wat maar goed is ook, want nog een tentamen zou er echt niet bij gekund hebben in mijn drukke schema. Mijn presentatie ging goed genoeg, mijn essay is zo goed als af, het enige probleem is dat ik rond de 4000 woorden schommel, en wat ik ook probeer; er kunnen echt niet meer woorden af. Dus moet ik om toestemming vragen om een "te lang" essay in te leveren, toestemming die ik waarschijnlijk wel krijg, en zo niet dan moet ik maar een complete paragraaf schrappen, ookal wordt mijn verhaal daar slechter van. Komt allemaal wel goed, ik zit ver voor de deadline, vind het ondwerp waar ik over schrijf (de invloeden op de meesterwerken van Snorri) daadwerkelijk interessant, alleen moet ik dus wat minder woorden gebruiken.

Inleiding in de Journalistiek (vrije-ruimte vak)
Dit is mijn "Nehhh, even niet"vak van dit semester. De hoorcolleges waren ongelofelijk saai en werden op een onmogelijk moment gegeven, dus daar ben ik nauwelijks naartoe gegaan, helemaal aangezien het tentamen voornamelijk zou bestaan uit de syllabus, die ik wel gelezen heb (de meeste artikelen zelfs 2 keer). Het vak heeft alleen een tentamen, wat gisteren werd afgenomen, in de grote Tentamenhal. Er waren 200 deelnemers, waarvan minstens een kwart het vak voor de 2e keer deed (het tentamen dus voor de 3e keer).
Nou had ik niet extreem goed geleerd, ik had zoals gezegd de teksten doorgelezen maar er verder niet al te veel aandacht aan besteed, aangezien Proficiency, Shakespeare en Oud-Germaans me belangrijker leken (en ik liever 3 vakken wel haal en 1 niet dan andersom), maar zelfs ik kon dit tentamen maken. De open vragen (5, waarvan 4 beantwoord moesten worden) waren goed te doen, bij 1 vraag heb ik gegokt en waarschijnlijk fout gegokt, maar ik heb een lang verhaal gehouden waar vast wel IETS goeds in stond, en de multiple-choice vragen waar helemaal goed te doen, zeker aangezien bij minstens 10 vragen het antwoord was te herleiden uit de vraag of uit de voorgaande open vragen. Het tentamen zat dus niet zo handig in elkaar, wat in mijn voordeel werkte. Toch waren er genoeg mensen die na het verplichte "stil zit halfuurtje" (je mag het eerste halfuur de tentamenzaal niet verlaten) hun lege blaadjes inelverden en op huis aan gingen. Ik had blijkbaar geluk, met mijn goede geheugen. Ow, en het was handig als je het nieuws had gevolgd, want een deel van de vragen gingen over recente gebeurtenissen. Wat logisch is, bij Journalistiek.
In elk geval, het hele vak(gebied) is mij behoorlijk tegengevallen, met zure docenten die prediken dat het allemaal de foute kant op gaat door de commercialisering, ver-entertainmenting (dat is geen woord, dat weet ik) en tabloidizering van het nieuws, en alle gratis nieuwssites waar 3 mensen de hele dag ANP berichten zitten over te typen. Verder is er eigenlijk niet zoveel te leren wat ik niet al wist; bronbescherming, hoor en wederhoor, dat soort dingen. Dus vandaar dat Journalistiek nu onder mijn "vrije ruimte" valt (30 punten aan vakken die niks met elkaar te maken hoeven te hebben) en ik nu Oud-Germaans als "minor" (30 punten aan vakken die een samenhangend geheel vormen) volg.

Wat staat er volgend semester op het programma?
- Proficiency 4 (natuurlijk, verplicht)
- De Lange 19e Eeuw in Engelse Literatuur
- De Helden van de Ridderroman (waarom de titels in het Nederlands zijn weet ik niet, de doncenten zelf zijn weer Flood en Dekker, en het gaat resp. over Engelse literatuur in de 19e eeuw (Jane Austen!) en seculiere middeleeuwse teksten (itt Saints & Sinners, wat over religieuze teksten ging))
- Oud-Germaans in Tekst en Teken (de teksten, grammatica en vocabulaire van Oud-Germanen, uiteindelijk leer ik geloof ik 7 verschillende grammaticale systemen te herkennen)
- Shakespeare at Stratford (een excursievak van een week, waarbij we naar Stratford gaan, Shakespeare toneelstukken bezoeken, analyseren en bespreken met de regisseur/cast, rondleidingen volgen etc. Het lijkt me geweldig, maar er zijn op dit moment nog wat weinig aanmeldingen...).

Tot zover de wondere wereld van mijn studie, nu weer verder met het lezen van John Donne's teksten.

Wednesday, 13 January, 2010 on 09:00

Bij compleet toeval liep ik vorige week door de televisiegids en merkte een heel onwaarschijnlijk programma op. Joanne Lumley, vooral bekend als Patsy uit Absolutely Fabulous gaat haar jeugddroom achterna en reist naar het noorden van Noorwegen om daar het noorderlicht te zien. We reizen met haar mee vanaf het station in Trondheim (yay!) naar Å op de eilandengroep Lofoten, tot aan een ijshotel helemaal in het leefgebied van de Sami.

De reactie van Lumley is prachtig, ik kan me de ijskoude oktobernacht in 2006 nog goed herinneren dat ik er precies hetzelfde bij stond, ontiegelijk nietig en zelfs inclusief de gedachte “hoe gelukkig kun je eigenlijk zijn”. De omschrijving van Lumley is oprecht, maar ik denk dat je het noorderlicht gezien moet hebben om dat gevoel helemaal te begrijpen.

“This is the wonder of the world, this is it… I might just have to lie down and stare!”

Voorlopig staat deze film nog wel even op m’n harde schijf…

Friday, 08 January, 2010 on 19:03

Een zeer kleine selectie van onze vakantie foto's, wie meer wil zien moet maar langskomen! Alle foto's zijn natuurlijk gemaakt door Fons, en copyrights enzo... :)



The Battle of Hastings Battlefield!



Salisbury Cathedral



Stonehenge. Wij waren de eerste bezoekers in 2010, op de Chinezen in hun busje na!



Avebury, groter dan Stonehenge, en je mag daadwerkelijk in de buurt van de stenen komen!

Thursday, 07 January, 2010 on 14:48

Bram heeft deze film voorgesteld op 22 Apr 2007.

IMDb plotbeschrijving:
A preteen's life is changed after befriending the new girl at school.

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 7.2, ondanks dattie maar 1:35 duurt.

Deze film is bekeken op 7 Jan 2010.

Wednesday, 06 January, 2010 on 23:00

Een gelukkig 2010 allemaal!

Tsja, er is alweer een jaar voorbij en op deze blog is het in dat jaar eigenlijk best stil geweest. Slechts 19 berichten hebben het levenslicht gezien, zo zie ik in de archieven. Dat heeft er natuurlijk alles mee te maken dat er in het afgelopen jaar nogal veel is gebeurd en ik niet altijd de tijd wist te nemen om eens rustig de beslommeringen van me af te schrijven.

Terugblik

Laten we het allemaal nog eens langslopen… 2009 begon eigenlijk redelijk hetzelfde als dit jaar: koud, ijskoud. In januari lag er overal een dikke laag ijs en de Tocht der Tochten leek dichterbij dan ooit. In februari gingen ik voor het eerst met Isis mee op trainingskamp in Collalbo, waarschijnlijk de mooiste (en snelste) buitenbaan van de wereld en aan het eind van de maand reed ik mooi drie PR’s op het Isis-toernooi.

Tussen het schaatsen door besteedde ik toen vooral aandacht aan het afronden van het programmeerwerk voor m’n afstudeeropdracht, aan CoffeeDregs dus. Intussen ging ik eens rondkijken naar wat ik na mijn studie ging doen. We hadden inmiddels te horen gekregen dat we een mooi appartement in de Toeloop zouden kunnen krijgen en de huur moest natuurlijk wel betaald kunnen worden!

De eerste sollicitatie was gelijk raak, bij ISAAC mocht ik aan de slag en het klikte, want inmiddels is mijn halfjaarcontract alweer verlengd…

Voornemens

Jaja, je kan er natuurlijk niet onderuit. Ik heb een paar goede voornemens, zo wil ik wat meer gaan schrijven om er wat meer oefening in te krijgen. Het zal hopelijk resulteren in een groter aantal artikelen in het jaar 2010.

Ik wil ook weer meer tijd maken voor vrienden, dat is er in het afgelopen half jaar behoorlijk bij in geschoten.

Heeft iemand nog andere goede ideeën voor voornemens?

Tuesday, 05 January, 2010 on 16:17

Nou, we zijn weer terug uit Engeland, geheel heelhuids en zonder sneeuw- of gladheidsperikelen. Bij thuiskomst bleek onze ketel wel kapot te zijn, dus het is in ons eigen huis kouder dan het "op reis" ooit is geweest. Onze katten, die ondertussen in goede handen waren (Karlijn was zo lief om voor ze te zorgen), waren compleet door het dolle heen dat we weer thuis waren, en Darwin ligt op dit moment nog spinnend op mijn schoot (zijn gedachte; als ik maar OP haar lig kan ze niet weer weggaan!).
Hieronder een kort reisverslag, onder de knip, voor de geinteresseerden (en dat zijn jullie natuurlijk allemaal!).

Dag 1
Op dag 1 stonden we om 5:00 op om naar Duinkerken te rijden, want de goedkoopste veerboot ging vanaf daar naar Dover. Achteraf gezien hadden we stom geluk dat we de enige (de treintunnel had problemen en bij British Airways wilden ze staken) foolproof manier hadden om naar Engeland te gaan, maar het is ook wel leuk en lekker rustig, en je ziet nog eens wat (vooral vreemde mede-passagiers).
Aangekomen in Dover reden we zonder problemen (links!) naar Canterbury, waar ons ongelovelijk dure hotel ook ongelovelijk chique bleek, hoewel onze kamer behoorlijk klein & laag was. We zijn meteen het centrum in gelopen, naar de grote cathedraal, die we beide al gezien hadden en dus niet zo heel goed bekeken hebben. Daarna hebben we wat door de straatjes gewandeld, en wat gegeten & gedronken bij Starbucks (hoe slecht, en hoe goed tegelijk...), waarna ik mijn eerste lading boeken heb ingeslagen bij Waterstones. Voor jullie het vragen; ik heb 7 boeken gekocht, waarvan 2 voor studiedoeleinden, dus eigenlijk maar 5. 5 is niet zo erg.
Aangezien het heel koud was en wij heel moe waren zijn we terug gegaan naar ons fancy hotel, waar we tv gekeken hebben tot we in slaap vielen (wat best vroeg was, want het is ook nog eens een uur eerder in Engeland. En nee, we waren niet saai, we waren op vakantie, en dan mag je vroeg naar bed!)

Dag 2
Op dag 2 werden we idioot vroeg wakker, en hadden een fancy ontbijt (met bediening!) in ons fancy hotel, waarna we er zo snel mogelijk vandoor gingen. Tip van mij; als je ooit naar Engeland gaat, boek op tijd, zodat je niet in enge, super-dure hotels terecht komt.
Onderweg naar Brighton zijn we gestopt bij Battle, wat vlakbij Hastings ligt, op de plek waar de Battle of Hastings (jaja) is gevochten. Voor iedereen die nog niet weet wat het was, lees de wikipedia pagina! Het was ondertussen behoorlijk koud, en we hebben de "lange wandeling" gedaan, die helemaal om het slagveld heen gaat, en na de stijf bevroren heuvel vol treurige, zeiknatte schapen te zijn opgeklommen hadden we eerst warme chocolademelk nodig om weer warm te worden. Het was heel mooi en indrukwekkend, vooral door de gratis audioguide, maar het is vast nog mooier en indrukwekkender als het warm en zonnig is.
Al snel waren we in Brighton, waar Kipps hostel op een onmogelijk bereikbare plek bleek te zitten, die tegelijk ook heel fancy was, namelijk recht tegenover de Royal Pavilion. Parkeren was onmogelijk, dus dat deden we in een louche parkeergarage een eindje verderop. Na ingecheckt te zijn bezochten we eerst de Pier, waar alles treurig, nat en koud was, en daarna de Lanes, wat een gezellig winkelgebied met allerlei rare oude hippie-dingen is. Ook hier was het koud en nat, en we hebben vroeg gegeten in een heel fancy vegetarisch/biologisch restaurantje, om met een detour via de Royal Pavillion weer in ons hostel te komen, waar een erg goeie film op tv was, waarna we zijn gaan slapen. Alweer vroeg, ja.

Dag 3
Na een ontbijt (relaxt, buffetstijl) in Kipps waren we weer onderweg, ditmaal naar Bournemouth, wat een heel eind weg lag maar waar we eeder waren dan we dachten omdat een van de weinige, magische Motorways er naartoe gaat. Engelsen houden zo van hun eigen landschap dat ze nauwelijks snelwegen aanleggen, maar hier was er dan toch echt eentje.
Na aankomst in ons Guesthouse/B&B, wat een belevenis was omdat we het niet konden vinden, helemaal teruggereden zijn, de route opnieuw gereden zijn en ontdekten dat we gekeerd waren op ongeveer 10 meter afstand van het gebouw (zul je altijd zien!) gingen we met de auto naar het centrum, omdat het alweer regende. Daar bezochten we eerst de Pier (ja, alle kustplaatsen hebben daar een pier), waarna we geluncht hebben in een gezellig klein restaurantje wat niet zou misstaan in de Lonely Planet. Engelsen houden van warm eten, en aangezien het ondertussen 14:00 was hebben wij vrolijk meegedaan, want we hadden honger. Daarna hebben we het Oceanarium bezocht, wat ontzettend mooi en interessant was, en door de Pleasure Gardens gelopen. Daarna wilden we Avatar zien in de bioscoop, maar er waren nog ongeveer 200 andere mensen met hetzelfde idee (de rij stond letterlijk tot 50 meter buiten het gebouw) dus dat ging niet door. Terug in de B &B bleken we digitale tv te hebben op een enorme flatscreen en ze hebben in Engeland wel 5 zenders die alleen maar Top Gear uitzenden. Dus je kunt je wel voorstellen wat wij de rest van de avond hebben gedaan...

Dag 4
Het ontbijt in het guesthouse was samen met verschillende mensen die er wonen, want dat doen ze nou eenmaal in Engeland in guesthouses, waaronder 1 oudere man, John, die constant zo hard moest hoesten (met slijm...) dat we elke keer bang waren dat hij erin zou stikken.
On the road again gingen we eerst naar de Jurassic coast, waar we misschien wel fossielen konden vinden, maar dan eigenlijk vooral regen en wind. Daarna vervolgden we onze weg naar Salisbury, waar we zouden overnachten in een YHA hostel, in een oud 19e eeuws gebouw op een heuvel, behalve dat wij in de Tree Lodge achter het gebouw zaten, wat een koud, houten gebouwtje was. Jammer.
Daarna natuurlijk de stad in, en eerst geluncht bij een schattig vegetarisch/biologisch deli/restaurant zaakje, waar we voor het eerst iets gegeten hebben wat ik wel lustte en Fons niet. Wonderbaarlijk, maar het bestaat. Pompoen blijkt de boosdoener te zijn.
Na deze heerlijke (voor sommigen van ons) lunch gingen we naar Salisbury Cathedral, waar we een tour kregen van een hele vrolijke oudere man die soms zijn verhaal een beetje kwijt was, maar wel lief. Daarna hebben we een "cream tea" gehad in het restaurant wat erbij zat, wat vroeg dicht ging omdat het oudejaarsavond was. Owja.
Op weg terug naar het hostel kwamen we langs een bioscoop waar Avatar draaide, zodat we hem eindelijk alsnog konden zien. De bioscoop zelf was ook een behoorlijke attractie, aangezien het een verbouwd theater was, wat de stoeltjes erg oncomfortabel maakte maar het geheel wel erg mooi. De film was ook erg mooi, hoewel wat voorspelbaar, en de zaal zat erg vol, zeker als je bedenkt dat het oudejaaravond was. Daarna gingen we terug naar het hostel, waar we tv hebben gekeken met een van de Engelse gezinnen die op onze gang zat (in de "common room") en wat nieuwjaarstradities uitgewisseld (wij hadden rolletjes bij ons, zij zongen een of ander traditioneel Schots lied). Hun dochterjte van ongeveer 6 vond ons ontzettend interessant, maar moest helaas voor haar naar bed voor het daadwerkelijk 12 uur was. Na het vuurwerk op tv in London wilden we Salisbury zelf verkennen, maar vanwege de kou (het was -5) was het nogal stil en verlaten, dus kropen we snel ons bed in.

Dag 5
Na het ontbijt in de prachtige zaal in het 19e eeuwse gebouw (dat dan weer wel!) vertrokken we vroeg richting Stonehenge, waar we aankwamen terwijl het open ging, wat betekend dat we de stenen hebben gezien in een vrijwel leeg veld, met opkomende zon en wit berijpt gras. In 1 woord; prachtig. In 2 woorden; magisch prachtig. Maar ook hier was het behoorlijk koud en na de audioguide een halfuur tegen je oor gedrukt te hebben was de hand in kwestie zo koud en wit dat het meer op een grafgeest dan een onderdeel van jezelf leek, dus ook hier waren we vrij gauw weer weg. Hoewel er op zich na een halfuur ook niet zoveel meer te zien is, de stenen zelf mag je niet al te dicht bij komen, en het was ondertussen behoorlijk druk.
Dus gingen we op Witte Paardenjacht; op verschillende plekken in het landschap zijn witte paarden uitgehakt in de kalkheuvels, en wij hebben geprobeerd er een paar te vinden. Het is met eentje gelukt, hoewel ik onze zoektocht heb moeten bekopen met een pijnlijke glijpartij op een bevroren paadje.
Daarna gingen we op weg naar Bath, waar we overnachtten in de YMCA. Wat jammer genoeg een enorm groot gebouw was, zoals de Lonely Planet al zei gaf het je een "institutionalized feel". Na de auto aan compleet de andere kant van de stad geparkeerd te hebben hebben we geluncht in een gaaf cafeetje, waarna we naar de Roman Baths & Pump Rooms zijn gegaan, wat mij door iedereen aangeraden is en wat ik ook iedereen weer zou aanraden. De verschillende lagen samenlevingen die deze natuurlijke bronnen gebruikt hebben zijn op elkaar te zien, en het is allemaal heel mooi en duidelijk gemaakt (en weer met gratis audioguide!).
Hierna wilden we wat gaan eten, maar New Year's Day is een bank-holiday achtig iets, en dus was bijna alles dicht, behalve de restaurants in het "Top End" gedeelte van de gids, als in; meer dan 25 pond voor een hoofdmenu. Dat gingen we niet doen, dus werd het afhaal-shoarma, gevolgd door verschillende potjes pool in het hostel (Fons won, elke keer).

Dag 6
Onze tweede dag in Bath, die we begonnen met een bezoekje aan het Jane Austen centre. Misschien niet zo boeiend voor Fons, maar wel voor mij, en ik zou het weer iedereen aanraden! In het winkeltje heb ik een heel klein geschiedenisboekje van Jane Austen op 14-jarige leeftijd, en een boek over haarzelf gekocht, dus het was weer geslaagd.
Daarna zijn we in de auto gesprongen voor een tochtje naar Avebury, waar een veel grotere en oudere steencirkel staat dan Stonehenge. Het weer was deze dagen een stuk beter; heel zonnig, maar ook heel koud. De cirkel was mooi en indrukwekkend, hoewel vrij veel stenen ontbreken en er een dorp midden op de cirkel is gebouwd. Halverwege hebben we geluncht in het "Circle Restaurant", wat naar verwachting prijzig was, maar tegen de verwachting in ook nog eens geheel vegetarisch.
Terug in Bath zijn we uit eten gegaan bij de Walrus & the Carpenter, een schattig, raar restaurantje met allemaal kleine ruimtes waar je opgepropt zit te eten. Een vegetarische hamburger smaakte nog nooit zo goed!

Dag 7
Onze laatste volle dag in Engeland vertrokken we vroeg naar Oxford, waar we weer in een YHA hostel zaten, hoewel deze een stuk mooier was dan die in Salisbury. Vroeg aankomen betekend vroeg de stad in, waar het Merton College (waar Tolkien fellow was) helaas "closed for the public" bleek! Dan maar naar Oxford Castle, waar we een rondleiding kregen van een spook, wiens naam mij vaag bekend voorkwam als de enige man in Engeland die 2 keer veroordeeld is voor verraad en beide keren vrijkwam.
Hierna geluncht in alweer een biologisch restaurantje, met de logische naam "Green", met groene muren en eng keurige proffesoren natuurkunde, waarna we Christ Church college bezochtten, de allereerste college ooit. Hierna rondgekeken bij onder andere de Radcliffe Camera en Bodleain Library, waarna een bezoekje aan Blackwell niet kon uitblijven.
Het was ondertussen weer flink aan het vriezen (we konden kiezen deze vakantie; regen & warm of zon & vorst), dus hebben we snel wat gegeten in een restaurantje bij ons hostel in de buurt, wat vrijwel leeg was en een bijzonder verveelde serveerster had die heel graag wat wilde doen, maar gewoonweg geen klanten had. Daarna terug naar het hostel, met natuurlijk Top Gear (om 8:00 pm in plaats van 21:00, heel vreemd) en vroeg naar bed, want voor de volgende dag werd ijs en sneeuw voorspeld!

Dag 8
Onze terugreisdag, waar we dan ook vrijwel de hele dag mee bezig zijn geweest. Na een heerlijk ontbijt bij de YHA zijn we idioot vroeg vertrokken, voor het geval er inderdaad ijzel was. Dat was er niet, dus we waren veels te vroeg bij de boot, tijd die we doorgebracht hebben bij de Starbucks. Daarna de ferry en de lange weg terug, waar de omgeving steeds witter en de benzineprijzen steeds hoger werden. Uiteindelijk kwamen we om 22:30 thuis in een steenkoud huis met overenthousiaste katten. Zoals jullie al wisten.


Al met al een goede reis, waarin we veel gezien en gedaan hebben, heerlijk gegeten hebben in de grote hoeveelheid vegetarisch/biologische restaurantjes die ze hebben (serieus, wie dacht dat Engelsen alleen vlees aten... dat is hun ontbijt, maar verder doen ze het goed!), leuke mensen ontmoet en uiteindelijk toch wel mooi weer gehad, op de dagen in Brighton en Bournmouth na.
Ondertussen is de Essent meneer geweest en doet de verwarming het weer, hoewel ik een deel van mijn "verslag" met handschoenen aan heb getypt. En nu, op naar het "gewone" leven, wat voor mij even bestaat uit het leren van tentamens en het schrijven van essays!

Tuesday, 05 January, 2010 on 10:34

Ik zei bij mijn vorige post heel enthousiast; "Morgen meer!" maar er kwam niet meer, waarschijnlijk omdat de sneeuw die dag zo dik en vervelend was dat we niet naar buiten zijn gegaan. In elk geval ligt er ondertussen nog steeds sneeuw, hoewel het druk aan het dooien is en we gelukkig weer in verbinding staan met de rest van de wereld, hoewel onze straat nog steeds een grote puinhoop is. Vogelaarwijk-waardig, zeggen we maar.
Ondertussen is Fons jarig geweest, wat we natuurlijk hebben gevierd, ben ik zondag na 3 uur bij mijn werk weggestuurd omdat we dicht gingen (er reed nog 1 trein per uur, en de Kiosk gaf gratis koffie, dus we hadden ongeveer 1 klant per uur...), hebben we bij het Glazen Huis staan kleumen en geprobeerd Avatar te zien, wat vrijwel onmogelijk is omdat de rest van Groningen die film ook wil zien en de kaartjes constant uitverkocht zijn. In Engeland dan maar.
Ow, en ik ben begonnen met leren, natuurlijk. It never stops.
De komende Kerstdagen zijn als gebruikelijk hectisch; morgen moet ik werken, vrijdag gaan Fons en ik naar onze respectievelijke ouderlijke huizen voor het vieren van Kerst, zaterdag moet ik weer werken, dus ben ik vrij vroeg terug, waarna we met z'n tweetjes een (laat) Tweede Kerstddag diner zullen nuttigen, zondag wordt inpakken en opruimen, en maandag vertrekken we om 6:00 (waarom zo vroeg?!) naar Engeland. Dus ik vermoed dat mijn volgende post in 2010 zal zijn, waarschijnlijk ergens na de 4e, want dan komen we terug.
Dus een ceremonieel "Fijne feestdagen!" lijkt me wel op z'n plaats, voor al diegenen die niet al een kaartje hebben gehad! En tot volgend jaar! (Of zoals Chris Baty zegt; have a great new decennium!).

Wednesday, 23 December, 2009 on 11:00

En dan heb ik het niet over het eerste waar jullie waarschijnlijk aan dachten, maar over SNEEUW. Het heeft hier zo te zien de hele nacht gesneeuwd, en op dit moment ligt er een deken van 17 centimeter (Fons heeft gemeten) en het sneeuwt nog steeds. Foto's volgen, nu gaan we eerst een sneeuwwandeling maken!

ETA: Het is ondertussen meer dan 25 centimeter sneeuw! Er zijn in onze straat genoeg mensen onderuit gegaan en auto's vast komen te zitten om te weten dat sneew ook niet leuk kan zijn. En dan hebben we het nog niet eens over de 10.000 mensen in Groningen-zuid die zonder stroom zitten. Maar ondertussen is het stiekum allemaal wel leuk en spannend. En alsnog de foto's!



Fietsen met een dekentje!


Het park was erg mooi (en stil! en rustig!)

Morgen meer!

Thursday, 17 December, 2009 on 08:25

Paul heeft deze film voorgesteld op 4 Jan 2010.

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 6.9, ondanks dattie maar 1:50 duurt.

Deze film is bekeken op 17 Dec 2009.

Wednesday, 16 December, 2009 on 23:00

Vanochtend moesten we in alle vroegte op komen draven voor mijn propedeuse uitreiking. Waarom zo vroeg? "Men" had niet verwacht dat er veel belangstelling voor zou zijn. Nou ja zeg!
In elk geval, Fons was er natuurlijk ook, en hij had natuurlijk zijn fancy camera bij zich.


Ik die mijn bul teken, onder toeziend oog van Hans Jansen.


Handjes schudden. De rij van links naar rechts; Joyce Haisma, Wander Lowie, Hans Jansen, Irene Visser, Petra Jansma (een beetje verstopt) en onze nieuwe prof waarvan ik de naam even kwijt ben (oeps!).


En dan natuurlijk het eindresultaat!

Tuesday, 15 December, 2009 on 17:20

Wat ik helemaal vergeten ben te vertellen, tussen het schrijven van een essay, het printen van ons magazine (binnenkort foto's!) en alle afscheidsdrankjes en -hapjes door, is dat ik hoofstuk 2 van mijn boek Af heb. Voor de tweede keer af, dus. Ik ben druk bezig aan het schrijven van hoofdstuk 3, maar studiedingen gaan op dit moment even voor, dus het gaat niet in een razend tempo.
Maar ik kom er wel.

Monday, 14 December, 2009 on 15:28

Omdat ik weet dat meerdere mensen hem wel mooi vonden, en niet iedereen dagelijks mijn dA pagina bekijkt, hier ook even een post over mijn nieuwste versie van de Crystalline trees.


Crystalline trees II by *Dromera on deviantART

Ik vermoed dat er nog een versie aan zit te komen, maar eerst tijd voor iets heel anders...

Sunday, 13 December, 2009 on 09:44

Het is de laatste week van het semester, op de "reserve collegeweek" na, en true to form voel ik me steeds onproductiever en ongeinspireerder. Gisteren heb ik tientallen dingen gedaan die allemaal belangrijk waren, behalve dat geen van die dingen zo groot en belangrijk was dat het voelde alsof ik echt iets gedaan had. Wat het idee geeft dat je een volstrekt nutteloze dag hebt gehad, waarin je niks bereikt hebt, terwijl dat niet waar is.
Om te voorkomen dat het vandaag hetzelfde zou gaan, ben ik begonnen aan het bijschrijven van een van mijn hoofdstukken. Toen ik mijn boek schreef had ik niet echt een hoofdstukindeling, of uberhaupt een idee van waar de hoofdstukgrenzen zouden liggen, maar na afloop kreeg ik het briljante idee om elk hoofdstuk een hele dag te laten beschrijven. Met wat ik tijdens NaNo geschreven heb had ik al verschillende complete hoofdstukken, maar sommige dagen zijn alleen beschreven als "de volgende dag deden ze niks behalve popcorn eten en films kijken" ofzo. En dat kan wel wat langer en uitgebreider, want een hoofdstuk van 1 regel is niks (hoewel er genoeg boeken zijn met hoofdstukken die uit 1 regel bestaan, maar dat terzijde).
Dus vandaag ben ik begonnen aan het schrijven van Hoofdstuk 3. Ik had mezelf tot doel gesteld 1000 woorden te schrijven, want 1000 woorden leek me wel een normaal aantal op een niet-NaNo dag. Na 3 kwartier schrijven zat ik daadwerkelijk op die 1000 woorden, en voelde ik me leeg en moe op dezelfde manier als ik leeg en moe was na een hele dag schrijven tijdens november. Er is blijkbaar toch iets magisch aan NaNo zelf waardoor je langer en meer en geinspireerder schrijft dan tijdens andere periodes. Hoewel het er ook iets mee te maken kan hebben dat Vrutsel op mijn schoot ligt te slapen en ik een iets verkramptere houding heb dan normaal.
Ach ja.
In elk geval, mijn boek is weer een stapje vooruit. En alle kleine stapjes tellen!

ETA: het universumn vond blijkbaar dat ik wel een beloning verdiende voor mijn schrijfwerk, want nog een 10 minuten na deze post kwam de TNT man aan de deur met een pakketje; mijn NaNoWriMo vest (heeeeel zacht en warm!) en mijn Noveling Machine shirt (een blauwe M!).

Tuesday, 08 December, 2009 on 10:59

Paul heeft deze film voorgesteld op 4 Jan 2010.

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 7.1, ondanks dattie maar 2:04 duurt.

Deze film is bekeken op 8 Dec 2009.

Monday, 07 December, 2009 on 23:00

Sinterklaas bracht dit jaar een bezoekje aan mijn ouders, en ook Fons en ik waren uitgenodigd om in de cadeautjespret te delen. Zoals ik bij mijn verjaardag al ontdekte, levert het vragen van veel boeken meestal ook het krijgen van veel boeken op. Mijn oogst van dit jaar (qua boeken):

John Boyne - The Boy in the Striped Pyjamas
Jonathan Safran Four - Extremely Loud & Incredibly Close
Khaled Hosseini - A Thousand Splendid Suns
Jon Krakauer - Into the Wild
Julie Powell - Julie & Julia (bijna alleen filmlinks, helaas geen goeie boeklink)

Opvallend; alle boeken zijn in het Engels. Ook; het is allemaal vrij literair, op de laatste na. En; ze zijn ondertussen allemaal verfilmd, behalve A Thousand Splendid Suns, die dat binnenkort waarschijnlijk zal worden. Maar ik ben van de ouderwetse "het boek is beter" generatie (behalve voor Phileine zegt Sorry, daarbij is de film echt beter, sorry meneer Giphart...), en dus lees ik de boeken. Van allen NIET de film editie (lelijk! maar bij Julie & Julia geen keus) maar de mooie oude edities, zeker van Into the Wild, wat voor het bekend was duidelijk een arty cult boek was.
Dus, ik kan weer even vooruit, in deze korte, donkere dagen, en tijdens ons tripje naar Engeland, over 3 weken.

Sunday, 06 December, 2009 on 15:03

Met het groeiend aantal GPS chips in telefoons en andere mobiele apparaten, groeit ook het aantal diensten waarmee je je locatie kunt bijhouden. Sommige diensten, zoals Google Latitude, zijn heel droog en geven slechts een ballonnetje weer op de plek waar je bent en hebben verder weinig speciale functies. Andere diensten maken er een spel van, waarbij je punten kan verdienen als je naar een bepaalde plek gaat.

Geocaching

Het idee van deze spellen komt voort uit het fenomeen Geocaching. Op een geocache-forum wordt een raadsel geplaatst wat je als je het hebt opgelost naar de plek zal voeren waar je een “cache” zult vinden. Zo’n cache bestaat meestal uit een verder nutteloos object (een plastic boerderijdiertje, een haarborstel, noem het maar op) en een boekje waar je je naam in kunt vullen. Andere vinders van de cache kunnen zo zien wie hen voor was en wanneer. Om aan geocaching te doen hoef je eigenlijk alleen een GPS ontvanger of een goede stafkaart te hebben. Eigenlijk is het dus gewoon een soort schatzoeken.

Een paar jaar geleden waren GPS ontvangers nog duur, maar tegenwoordig heeft bijna iedereen die vaak op de weg zit wel een navigatie-systeem en zitten de chips ook in steeds meer telefoons.

Virtuele spellen in de echte wereld

Een paar weken geleden heb ik de iPhone app Gowalla geïnstalleerd. Gowalla is geocaching, maar dan met virtuele caches, je zult dus nog steeds op stap moeten gaan, maar op de locatie zelf is geen schat meer te vinden. Het spel is dan ook niet om de schatten te doen, maar om het ontdekken van nieuwe plekken.

Op willekeurige plekken krijg je items die daar “liggen”, deze kan je dan weer achterlaten voor de volgende, of bewaren voor later gebruik. Dit gebruik is op dit moment now wel beperkt tot stoer doen tegenover je vrienden. Er zijn ook voorgedefinieerde “trips”, een verzameling plekken die je kan bezoeken. Heb je zo’n trip voltooid, krijg je een stempel in je paspoort. Draag je bij aan het netwerk, door veel plaatsen toe te voegen, verdien je ook een stempel in je paspoort.

Op dit moment lijkt Gowalla nog vooral spielerei, maar het is te hopen dat er in de toekomst iets meer mee te doen valt. In plaats van “Clickety Bricks” of een “Clay Pot” zou je natuurlijk veel liever een gratis broodje krijgen bij je favoriete broodjeszaak. Of tenminste, dat zou een bedrijf waarschijnlijk liever zien ;-).

Thursday, 03 December, 2009 on 21:34

Hoewel ik het risico loop nu hetzelfde te klinken als mijn neef, die dit onderwerp mateloos interessant vindt, wil ik toch even melden dat er in 2007 19 mensen met de naam Oostebrink (zonder tussen-n of -r!) in Nederland woonden. En in 1947 waren het er 23. Ondertussen zijn er trouwens waarschijnlijk 2 meer, aangezien ik er een achternichtje en neefje bij heb gekregen, maar toch. Maar 19 mensen met mijn achternaam. Ik ken er sowieso 9 persoonlijk, ik vermoed dat de "oudere generatie" iedereen persoonlijk kent.
Hoe ik dit weet? Ik zag op het NOS journaal dat het Meertens instituut een website heeft geopend waarop je kunt kijken hoeveel mensen jouw achternaam hebben, en in welk gemeente ze wonen. Zo kon ik mijn neef Edo in Delft vinden, mijn nicht Heleen in Leiden en mijn oom en tante bij Arnhem. Ook benieuwd? De website is erg traag (waarschijnlijk vinden meer mensen het boeiend!) maar op hoop van zege: http://www.meertens.knaw.nl/nfb/

Wednesday, 02 December, 2009 on 18:17

Vandaag ben ik, onder invloed van een algehele afkeer van studiewerk, alvast begonnen met het revisen van mijn boek. Het eerste wat ik gedaan heb is elk hoofdstuk in een eigen bestandje zetten, waardoor het laden en scrollen een stuk gemakkelijker en sneller gaat, en alles een stuk overzichtelijker wordt. Aangezien ik pas een paar dagen geleden deze hoofdstuk indeling bedacht zijn sommige hoofdstukken practisch klaar, alleen nog revisen en spelfouten eruit halen enzo, terwijl sommige, ehm, nog helemaal geschreven moeten worden. Omdat ik vandaag niet echt in een schrijfstemming was, meer in een "fouten verbeter"stemming, heb ik het eerste hoofdstuk helemaal doorgelezen, extra stukken toegevoegd, dubbele stukken en overbodige informatie eruit gehaald, en een fatsoenlijke eerste zin geschreven. Je hebt geen idee hoe fijn het voelt om een fatsoenlijke eerste zin te hebben. (Aangezien een eerste zin altijd een probleem is, raadt Chris Baty aan om gewoon te typen "well, it starts something like this..." en dan te beginnen, wat ik ook ongeveer gedaan heb, maar dan in het Nederlands).
Dus dat is nu Klaar. Totdat ik besluit dat ik het helemaal anders wil, natuurlijk.
Na drie uur werk heb ik vandaag ook wel weer genoeg van mijn boek (btw, hoe gaaf is het dat ik 3 uur doe over het lezen van mijn eerste hoofdstuk? Dat betekend dat het wel Groot & Goed moet zijn!), dus binnenkort gaan we weer verder!

Tuesday, 01 December, 2009 on 13:17

Met het ophouden met typen kwam ook een einde aan de eindeloze stroom berichtjes hier. Niet dat ik ben opgehouden met urenlang achter mijn laptop fervent te zitten typen, maar het gaat nu vooral over Snorri en zijn Edda. Verder is er een inhaalactie geweest qua social events, met drie etentjes, twee keer bezoek en een vergadering in 3 dagen gepropt. Maar ik leef nog!
Na aanstaande donderdag (na mijn presentatie voor Oud-Germaans) zal ik beginnen aan het revisen van mijn boek, te beginnen met de spelfouten (want dat gaat makkelijk met een spellchecker) en de extra stukken die ik sowieso nog wou schrijven maar waar ik geen tijd/zin/inspiratie voor had. En daarna zien we wel weer!
En ik blijf het knap vinden van mezelf dat ik het gered heb, helemaal aangezien ik me tegen het einde ook zo voelde:

Sunday, 29 November, 2009 on 18:48

51.154 woorden! Zoveel heb ik geschreven in de afgelopen 26 dagen!

Na wat gedoe met de NaNo Verify & Win counter weet NaNoWriMo het nu ook; ik heb gewonnen! (Zie mijn userpic, de Winner badge!)

Wat vreemd is; hoewel ik allang wist hoe mijn boek ging eindigen, en dat het een emotionele climax zou zijn die misschien vrij cliche is, maar voor mij toch wel belangrijk, en het schrijven goed ging, technisch gezien goed, de woorden kwamen er mooi uit, was ik toch een beetje emotioneel toen ik de YOU WON! plus het vuurwerk te zien kreeg op de NaNo site. Ik heb het toch maar mooi gedaan. Een boek schrijven, in een maand. Niet eens een maand; 26 dagen! En dat voelt goed.

Het voelt ook een beetje verdrietig, omdat het nu "voorbij" is, hoewel er nog HEEL VEEL moet gebeuren voordat mijn boek "af" is. Alle spelfouten moeten eruit, alle achtergrondinformatie die ondertussen niet meer klopt (bij het nalezen van de eerste pagina ontdekte ik dat mijn MC een oudere broer heeft, die later in het boek verdwenen is...), alle lelijke "ik heb geen zin meer maar ik moet toch schrijven..." stukjes moeten herschreven worden...

Maar dat kan allemaal LATER. Nu eerst juichen, blij zijn, trots zijn... En dan naar college!

Thursday, 26 November, 2009 on 09:27

Nog 2.252 woorden te gaan!
Nu het toch wel 100% zeker is dat ik het ga halen (tenzij er straks een aanbeeld op mijn vingers valt en ze voorgoed verbrijzeld...) mag ik van mezelf alvast de beloning bestellen: de NaNoWriMo Hoodie!

Wednesday, 25 November, 2009 on 13:12

Of eigenlijk; geen post gisteren. Voor het eerst, tijdens heel NaNo! Maar dat wil niet zeggen dat ik niet geschreven heb!
Ik zit op 46.280 woorden, en bereid me voor op de "grote finale", waardoor ik nu kleine "aanlopstukjes" schrijf tot ik vrijdag in 1 ruk het af kan schrijven.
Maar dat is natuurlijk geen excuus voor het ontbreken van mijn journal post van gisteren! De reden daarvoor moet gezocht worden in een te lezen boek (The Book of Margery Kemp... Als er ooit iemand zielig, zeuderig en langdradig was is zij het!), te schrijven essay (over de iedereen wel bekende Snorri, 3.500 woorden) en een ontspannende avond met bezoek (Rick) en vermaak (Wii Sport Resort... De Sint kwam vroeg dit jaar :) ).
En na vier uur van jet skien, zwaardvechten en met vliegtuigjes rondscheuren vergeet je wel eens een stukje te schrijven...

Wednesday, 25 November, 2009 on 07:47

Soms komt het sneller dan je verwacht. Ik deed een wordcount, met het idee dat ik rond de 44.700 zou zitten (mijn laatste was rond de 44.500), maar wonder boven wonder was ik al bij 45.005! En voor mijn gevoel nog nauwelijks begonnen met schrijven voor vandaag!
Ik merk wel dat beschrijvingen, overpeinzingen en herinneringen, zeg maar, de grote blokken tekst met veel metaforen, verwijzingen en interessante zinsconstructies, mij een stuk makkelijker afgaan dan dialoog, als het gaat om lekker door schrijven. Bij een dialoog moet ik constant stoppen om me af te vragen; hoe zou hij/zij daarop reageren, en hoe zou hij/zij het verwoorden, terwijl de rest allemaal in iemands hoofd gebeurd. Toch maar goed dat ik "literary fiction" heb gekozen dus; ik denk dat nog geen 5% van mijn boek dialoog is, de rest is meer literair gebazel. (Dus, weten jullie zeker dat je het nog steeds wil lezen als het af is?).
Ik heb ondertussen ook een (werk)titel bedacht, maar ik ben er nog niet helemaal tevreden mee, dus ik ga hem nog niet vertellen. Mijn verhaal ga zo enorm overal en nergens over, en de uiteindelijke uitkomst ("waar het allemaal om gaat") weegt zo zwaar, dat het moeilijk is om een titel te verzinnen die alles bedekt zonder al te veel weg te geven...
Nog 4995 woorden! Woehoe!

Monday, 23 November, 2009 on 10:19

Net als een paar dagen geleden had ik mijn doel gesteld op een heel duizendtal, omdat de 500 extra woorden me een beetje te hoog gegrepen leken. En net als toen bleek ik meer woorden te hebben dan ik dacht. 43.495 om precies te zijn.
Ik moet nu verder met een studie essay (eerst schrijven, dan studie lijkt beter te gaan dan andersom), maar misschien dat ik aan het eind van de middag nog wat woorden toe kan voegen...

Sunday, 22 November, 2009 on 11:41

Ik stop blijkbaar altijd als ik net een mooi aantal bereikt heb, wat compleet onbewust gaat, aangezien ik altijd pas aan het einde van mijn schrijfsessie kijk hoeveel woorden ik heb (en een paar keer tussen door...).
Anyway, ik moest nog 10.000 woorden in 10 dagen, dus als ik 1000 per dag schrijf zit ik goed. Aangezien het er vandaag al 1437 zijn, en ik morgen de hele dag kan schrijven (in theorie, natuurlijk), komt dat vast goed!
En dan nog even de bemoedigende tekst van vandaag: "There is no great writing, only great rewriting" - Justice Brandeis. Daar ben ik het niet helemaal mee eens, maar we zullen zien wat mijn proeflezers ervan vinden!

Saturday, 21 November, 2009 on 10:03

Precies 40004 woorden. Mooier kan het niet, dus we stoppen ermee voor vandaag!

Friday, 20 November, 2009 on 12:59

Af en toe wil je wel eens wat anders dan je eigen verhaal, met de karakters die je wel kent en de gebeurtenissen die van te voren gepland zijn. Dus dan zoek je een "dare" op; een uitdaging om iets in je boek te verwerken, meestal de meest idiote verzinselen, zoals:

- character has highly symbolic dream or dream sequence which references their troubled past/present/future (dit zit daadwerkelijk in mijn boek, maar dat was vrij per ongeluk...)
- character actually dies, but continues to write in the first person
- chapter written without any punctuation (fysiek onmogelijk voor mij vrees ik...)
- Your MC (Main Character) spends a good amount of time wondering why all of "this" is happening to him/her/it
- Your MC says "Well, this is been anticlimactic."
- Write a 100 word, grammatically correct, sentence
- You foreshadow someone having a flashback

Hoewel de laatste me ook erg leuk leek, ben ik gegaan voor de 100 woorden tellende zin. Ik kan (wederom) niet garanderen dat hij daadwerkelijk grammaticaal correct is, en zoals jullie weten is mijn Inner Editor niet aanwezig, dus ik kan het ook niet gaan controleren (heerlijk, de hoeveelheid onzin die je opschrijft als je het niet naleest...). Jullie mogen hem best becommentarieren op zijn grammatica, maar ik ga er toch niet naar kijken tot na 30 november, wanneer ik waarschijnlijk elke tweede zin in mijn boek moet veranderen.
Anyway, here goes:
"Ogenschijnlijk intelligente zaken, die voor een buitenstaander qua beeldvorming waarschijnlijk moeilijk te verenigen waren met het eccentrieke beroep van zijn vader; de reden dat hij af en toe in lange witte gewaden, een zilveren sikkel in zijn hand, spreuken opdreunend, door hun tuin cirkelde, voor hij met de grootste voorzichtigheid en ritueel vakmanschap de benodigde kruiden, die hij altijd vanuit het wild overplantte naar de door hem speciaal aanlegde hoek van de tuin, met een simpele hakbeweging oogstte, de natuur dankte voor haar gift, en na nog enkele rituele bewegingen terug naar binnen ging om de aanwinst verder te bewerken."

Maar verder schrijf ik over hele normale zaken hoor!

Friday, 20 November, 2009 on 11:54

Op weg naar huis bedacht ik me dat ik beter schrijf wanneer ik een bepaald doel heb om naar toe te werken, qua woordaantal. Dus, waar zou ik vandaag voor gaan, vroeg ik me af. 38.000 woorden klonk wel mooi. 38.500 was eigenlijk nog beter, maar dat leek me een beetje te hoog gegrepen voor de "tussenscene" die ik vandaag ging schrijven. Maar nu, vrijwel aan het einde van mijn schrijfsessie (er kunnen nog 1 of 2 zinnen bij komen, ik twijfel nog) zit ik op 38.483 woorden. Bijna 38.500 dus. Soms zit het mee, en soms zit het, mja, nog meer mee.
Morgen ga ik zeker voor de 40.000!

Thursday, 19 November, 2009 on 14:45

Paul heeft deze film voorgesteld op 4 Jan 2010.

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 7.6, ondanks dattie maar 1:56 duurt.

Deze film is bekeken op 19 Nov 2009.

Wednesday, 18 November, 2009 on 23:00

Het zijn weer drukke tijden, deze novemberdagen. Presentaties, essays en surprises om te maken, studieboeken om te lezen, lunchdates, vergaderingen en editorials om te houden... Sociale leven, studietijd en NaNo tijd wat allemaal mijn aandacht vraagt...
Maar toch 36.413 woorden!

Wednesday, 18 November, 2009 on 20:59

Weer een 5000tal gepasseerd. Nog maar 14.923 woorden te schrijven en nog 13 dagen om ze in te schrijven. Moet helemaal goed komen, toch? Helemaal omdat Chris Baty (daar is hij weer) zegt: "The only thing remotely close to the emotional elation of htting 50,000 words is reaching 35,000 words. Everything eases up at 35,000. This is the penultimate lap; the on-ramp to the 40s; the place where the chunk of work separating you from "The End" can be whittled down to nothing in a matter of days. Thirty-five thousand words is where you get your third wind, and the writing from here on out will remind you of those breezy, blissful days of Week One."
Grappig genoeg schrijft hij dit bij Week Four. Maar ik lig dan ook idioot ver voor. (Hoewel niet zo idioot ver als al die mensen die al bij 100,000 woorden zijn, maar die hebben NaNo vast al vijf keer gewonnen en zich een hoger doel gesteld. Daarbij, het is een wedstrijd met jezelf, niet met anderen.)
Het begint er alleen naar uit te zien dat ik om mijn verhaal te vertellen meer dan 50.000 woorden nodig ga hebben. Wat op zich niet vreemd is, aangezien de meeste boeken/romans eerder 150.000 dan 50.000 woorden zijn. (Een paar beroemde voorbeelden daar gelaten, natuurlijk, zoals The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, Brave New World, en The Great Gatsby). Dus ik denk dat ik nog wel even door moet schrijven, zo gauw ik voorbij de finishlijn ben. En dat is natuurlijk ergens ook wel het idee. Als ik alleen boeken zou kunnen schrijven in een idioot tempo, 1 maand per jaar, bij gestaan door een website vol pep talks, een community vol idioten en zakken vol suikerzoete beloningen, dan zou ik niet echt een schrijver zijn. Toch?
En dat wil ik wel zijn, uiteindelijk.

Tuesday, 17 November, 2009 on 12:15

Alweer zo'n mooi getal. Helaas maar 878 woorden kunnen schrijven vandaag, maar het is dan ook weer just another manic Monday, te beginnen met een spionage actie (hierover later meer), gevolgd door een college en dan werken tot 21:30. Heerlijk, van die ups en downs; de ene dag schrijf je 3000 woorden, de volgende nog niet eens 1000. Maargoed, als ik er uiteindelijk maar kom!

Monday, 16 November, 2009 on 09:32

Omdat het zo'n mooi getal is. En het schaatsen bijna afgelopen is, en ik nu toch echt wat nuttigs moet gaan doen...

Sunday, 15 November, 2009 on 15:50

Citaat uit Volkskrant Magazine van dit weekend; "Ik kan er niet zo goed tegen, omdat ik enig kind ben, als een ander voortdurend wat aan me vraagt." Een paar regels verder: "Ik heb moeten leren met anderen samen te werken."
Interessante uitspraken, die suggereren dat een enigskind niet goed om kan gaan met andere mensen, moet leren samen te werken. In mijn eigen ervaring kan ik juist vrij goed samenwerken, zeker met onbekenden. Denk er maar eens over na; als wij vroeger op vakantie gingen, was er geen handig broertje of zusje die wel even mee wilde doen met kwartet, of samen wilde gaan schommelen. Ik moest altijd andere kinderen zoeken en aanspreken, als ik me wilde vermaken. Die zelfde eigenschap zorgt er nog altijd voor dat ik na een introductie dag al meerdere mensen ken, terwijl anderen pas na een paar weken contact beginnen te krijgen.
Verrassend genoeg werd ik gisteren ook nog een keer gecomplimenteert met mijn "kwaliteiten" door mijn baas, tijdens mijn evaluatiegesprek. Daar zijn ze bij Servex vrij serieus over, en ik heb dan ook stipt elk half jaar zo'n gesprek. Ik zal niet alle details hier neerzetten, maar een opvallend punt leek me wel grappig om te delen; op mijn competentie "Samenwerken" heb ik een "De medewerker beheerst deze competentie zodanig dat zij in staat is hierover kennis aan anderen over te dragen en/of anderen hierin te ondersteunen/coachen", de hoogst mogelijke score. Het geeft aan dat ik respect heb voor de verschillen in andere mensen qua leeftijd, achtergrond etc, goed taken kan verdelen en overzicht houden, goed ondersteuning geef en goed probleemoplossend ben. Aangevuld met dat ik in het weekend (wanneer er vooral studenten staan, en het tempo meestal nogal laag ligt) ik mensen goed kan aansporen, een goed aanspreekpunt ben en goed leiding kan geven.
Nou, die kan ik in mijn zak steken. En de salarisverhoging van 2% ook.
Het grappige is dat ik voor mijn gevoel juist niet echt een teamspeler ben. Dat je als enig kind niet goed kan samenwerken zit er blijkbaar nogal diep in. Maar als er in het weekend iets is, of als mensen ergens problemen mee hebben, dan gaat het ook meestal algauw (zoals gisteren) "Lotte, de vaatwasser doet raar!" of "Lotte, mijn kassa wil niet open!". Een aanspreekpunt dus, zonder dat ik het me zelf had gerealiseerd.
Fijn extraatje is dat ze mensen niet meer mogen ontslaan op hun leeftijd, en mijn evaluatie dusdanig hoog is dat ze me ook niet kunnen ontslaan op gebrekkig functioneren. Dus ik heb tussen neus en lippen door te horen gekregen dat ik wat hen betreft tot het eind van mijn studie broodjes kan blijven verkopen.

Sunday, 15 November, 2009 on 10:01

Vandaag helaas geen schrijven voor mij, ik moest vanochtend Eerste Hulp Bij Essay Schrijven toepassen op Karlijn, nu werken tot 21:30 en daarna waarschijnlijk naar de bios. Jammer, maar helaas, en ik heb op zich een voorsprong die groot genoeg is.
Morgen heb ik weer aaalle tijd om me op mijn verslaving te kunnen storten!

ETA: En dit is ongeveer wat jullie van mij kunnen verwachten als het af is:

Saturday, 14 November, 2009 on 11:42

Ik heb zojuist met 56 woorden de 30.000 grens overschreden! En dat voelt goed! Behalve dat mijn nek niet zo goed voelt nu; waarschijnlijk een beetje te lang in dezelfde houding achter de computer gezeten. Dus; op naar ontspannende bezigheden.

Friday, 13 November, 2009 on 14:24

And we're calling it a day. Ik zou vandaag bij 20.000 moeten zijn, dus mijn voorsprong van 6.890 woorden is even heerlijk duidelijk. Danku, danku.

Thursday, 12 November, 2009 on 18:53

Ik vrees dat ik verslaafd begin te raken. En nee, niet aan Farmville, zoals de mensen in het stukje in de Volkskrant vandaag, die maar drie uur slapen omdat ze bang zijn dat hun virtuele frambozen anders verrotten. Ik speel ook Farmville, en ik vind het erg leuk om te doen, maar kan me gelukkig nog wel distantieren van de bewegende pixels (niet altijd, sommige beestjes zijn gewoon te schattig, maar hoe gaaf een geit er ook uit ziet, als ik er te veel heb verkoop ik ze zonder problemen). Het grappige is wel dat alle mensen uit het artikel zichzelf tot doel stellen om de enorme villa van 1.000.000 coins te kunnen kopen, een beetje zoals in het echte leven. Mijn doel, of eigenlijk, waar ik het meeste plezier uit haal, is mijn boerderijtje er zo mooi en realistisch mogelijk uit te laten zien, met zoveel mogelijk verschillende soorten gewassen op kleine veldjes.
Een beetje zoals in het echte leven.
Maar daar wilde ik het hier eigenlijk niet over hebben, want dat is niet mijn verslaving. Ik vrees dat ik verslaafd begin te raken aan mijn eigen boek. Sowieso levert het typen ervan, het bereiken van je doel qua woorden, en enorme rush op, die vast te vergelijken is met topsporters die een record breken. Maar verder ben ik er het grootste deel van mijn dag mee bezig, in mijn hoofd. Het is fysiek (RSI) en tijdsmatig (studiedingen) onmogelijk om de hele dag aan het typen te zijn, en na een paar duizend woorden is je hoofd leeg en ga je op de automatisch piloot verder, maar het is wel erg leuk en verslavend. Er zijn mensen op het forum die op zondag de 25.000 woorden willen bereiken, en dan denk ik; pah, dan zit ik al aan de 35.000. Het is natuurlijk geen wedstrijd, het is een uitdaging aan jezelf, maar als het goed gaat voelt het soms wel een beetje zo.
Wat ook kan helpen is dat mijn verhaal eindelijk een beetje op stoom begint te komen. Dit lijkt erg op wat Chris Baty zegt in No Plot? No Problem; "it's the place where the cast has been introduced, the stage has been set, and everything is primed for the story to unfold. [...] You've wrapped up the exposition, and now something book-like has to happen. Someone needs to fall in love. Or get amnesia. Or go on a road trip. But who? And how?"
Nou had ik een prachtige outline geschreven, met mijn verhaal verdeeld over 25 brokjes van 2000 woorden, maar die outline is allang de deur uit. Ik werk nog steeds naar hetzelfde einde toe, en de main events blijven hetzelfde, maar de overgangen zijn totaal anders. En ik heb al last gehad van wat Chris een "character coup" noemt; een op het oog onbelangrijke sidekick die eigenlijk interessanter en belangrijker is dan je zelf dacht. Zo heb ik ook een paar bijfiguren gepromoot, en zullen die later weer opduiken in het boek terwijl ik ze eigenlijk maar voor een scene nodig had. En dan is er de dag dat het gewoon even niet lukt, zoals ik dinsdag had; "When your brain has checked out and neglected to leave a forwarding address..." En de "Obsessive Counting Disorder", waarbij je elke paragraaf je word count checkt, en dan gefrustreerd raakt omdat je "maar" 300 woorden verder bent. Ik probeer nu ongeveer om de 1000 woorden te kijken, want dat voelt een stuk productiever, maar dat lukt niet altijd.
In het kort; ik doe alles wat Chris Baty al voorspeld had, behalve dat ik nog steeds 5000 woorden voor lig op het schema, een buffer die ik volgende week wel eens nodig kan hebben, als mijn agenda uitpuilt van de afspraken. Maar ook dan vind ik vast tijd om te schrijven, aangezien ik nou eenmaal een beetje verslaafd ben geraakt...

Thursday, 12 November, 2009 on 07:59

Ik heb net de 25.000 woorden grens overschreden, met een luttele 55 woorden, maar een kniesoor (mooi woord) die daar op let! Woehoe! Dat de laatste paar regels nergens op slaan, grammaticaal zo krom zijn als een banaan en waarschijnlijk direct verwijderd kunnen worden maakt niet uit, ik heb het wel mooi gehaald!

Wednesday, 11 November, 2009 on 16:46

Vandaag niet zoveel geschreven, niet zozeer omdat ik geen inspiratie had, maar omdat ik een beetje schrijfmoe aan het worden ben. En het was een hectische dag vandaag; essaybespreking, college, vergadering, crisishulpverlening... Ik kan wel een rustig avondje gebruiken! Wat op zich niet zo gek is na 20.000 woorden in 10 dagen. Ik heb mezelf tot doel gesteld om morgen bij de 25.000 te zijn, en aangezien ik morgen geen dringende zaken heb lijkt me dat dat wel moet lukken...

Tuesday, 10 November, 2009 on 19:14

Jeej! Een ochtendje hard doorschrijven, en ik ben op 2/5e! Ook wel bekend als; bijna op de helft!

Monday, 09 November, 2009 on 10:24

NaNoWriMo heeft zijn eigen Procrastination Station, waar ik net uigebreid gebruik van heb gemaakt. Vandaag met een link naar een website, waar NaNo (en andere schrijf gerealateerde) comics op staan, zoals deze:



De website: Inkygirl
Een ander project, van dezelfde schrijfster: Will write for chocolate

Beide erg leuk, maar je bent gewaarschuwd: de stripjes en comics zijn zo leuk dat je voor je het weet een uur kwijt bent!
(Misschien geldt bovenstaande alleen voor schrijfidioten...)

Sunday, 08 November, 2009 on 18:58

De 20.000 (of 20K, zoals het meestal genoemd wordt bij NaNo) gloort al een paar dagen aan de horizon, maar vandaag gooide mijn werk roet in het eten (niet letterlijk, een broodje roet lijkt me niet zo lekker). Ik moest van half 9 tot half 5 werken, en ik begin nu te snappen waarom professionele schrijvers vooral schrijver zijn, en niet ook nog broodjesverkoper of student (hoewel dat laatste op zich nog wel aardig te combineren is). Je houdt gewoon geen ruimte in je hoofd over om ook nog een goed verhaal te verzinnen.
Dus, mijn doel van vandaag was tot de 18.333 woorden te komen, want dat is waar ik op dag 11 moet zijn. Ik ben gestrand bij 18.294, mijn hoofd is leeg, moe en zwaar (ja, leeg en zwaar tegelijk, ik ontdek dit jaar dat het kan) en die laatste 39 woorden kunnen me gestolen worden.
Morgen weer een nieuwe dag!

Sunday, 08 November, 2009 on 18:15