Planet Luon

Bram heeft deze film voorgesteld op 19 Dec 2008.

Gebruikerscommentaar: Ja wtf, er zat ineens een tweede dvd bij mijn My Own Private Idaho dvd! En misschien eentje die nog best interessant kan zijn.

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 7.1, ondanks dattie maar 1:50 duurt.

Deze film is bekeken op 2 Sep 2010.

Wednesday, 01 September, 2010 on 23:00

Zomergasten 2010 is weer voorbij. Niet dat ik er veel naar gekeken heb, alleen voor de mensen die me daadwerkelijk interessant leken heb ik de tv aan gezet. Paulien Cornelisse en Paul Verhoeven waren dat, hoewel ik Jan Marijnissen misschien ook had meengenomen als ik niet op vakantie was geweest. Van de andere uitzendingen heb ik wel vlagen gezien, maar het boeide me niet genoeg om te blijven hangen.
Ik zal het hier niet hebben over Jelle Brandt Corstius, want daar heeft iedereen al genoeg een hekel aan (hoewel het erg opvallend was dat de enige uitzending die enigszins soepel verliep die met Paulien was, een generatiegenoot met wie hij het duidelijk erg goed kon vinden, en dat hij eindelijk zijn mond hield bij Paul Verhoeven, iemand die hij daadwerkelijk bewonderde).
Wel wil ik het hebben over iets wat Jean-Pierre Geelen in de Volkskrant schreef; dat bij de avond van Paul Verhoeven de kijker eindelijk iemand had die hem aan de hand meevoerde langs de verschillende beelden, en er een ander perspectief op wist te werpen. Nou weet ik niet of dat waar is, want voor mijn gevoel zat hij vooral over zichzelf, zijn ervaringen en belevingen te vertellen, maar wat wel waar is dat hij een boeiend verhaal te vertellen had, dat hij daadwerkelijk iets beleefd had wat anderen niet zo 1, 2, 3 voor elkaar krijgen, en dat hij een onbelichtte kant had die nu aan bod kon komen. Voor mijn gevoel was dat bij de anderen (zeker iemand als Jan Marijnissen, wiens hele leven haast publiek bezit is) nauwelijks mogelijk, omdat er geen onbelichte kant is. Misschien moeten er in volgende jaren iets minder bekende/beroemde mensen uit genodigd worden, die wel daadwerkelijk iets beleefd/ervaren hebben, waar wij met z'n allen niks vanaf weten.
Maar dat terzijde.
Waar ik het meest over na ging denken (zoals vermoed ik het grootste deel van de mensen die naar Zomergasten kijkt) is welke fragmenten ik zelf zou laten zien. De VPRO adverteert het als "de ideale tv-avond" van een bepaald persoon (dat lijkt me niet, want in 1 avond alles wat je boeiend vindt zien maakt de overige 364 tv-avonden zo saai), maar in mijn ogen is het meer "de tv-avond waarin iemand fragmenten laat zien die zijn kijk op het leven gevormd hebben", aangevuld met "de tv-avond vol fragmenten waarvan iemand vindt dat anderen ze gezien moeten hebben". En daar heb ik genoeg van!
Dus, mijn "ideale tv-avond", in een soort van logische indeling (wat vast geen logische volgorde is op tv, maargoed). Geen idee hoeveel tijd of fragmenten je in het echt krijgt, maar dit is voor mij het belangrijkste. Waarschijnlijk zou ik nog 10 keer zoveel toe kunnen voegen, maar het gaat om de essentie.
Er staan filmpjes onder de links, bij de films toch vooral de trailer, want de goeie fragmenten staan toch niet online (en dat is maar goed ook!).
Disclaimer: mocht ik ooit nog een beroemd persoon worden die daadwerkelijk bij Zomergasten komt, kan ik zeker niet garanderen dat dit "de" lijst is ;)

TV in de kindertijd
- Telekids
Elke zaterdagochtend, en dan het liefst van 7:00 helemaal tot 12:00 (wat meestal 12:30 werd, want het was live en liep altijd uit). Achteraf realiseer je je dat Carlo en Irene nooit een "setje" gingen worden, maar stiekum hoopte je er toch op. De Megablubberpowershow was natuurlijk altijd het grote hoogtepunt, hoewel voor mij de derriedouche uit de Droomshow toch leuker was. Dat was toch de invloed van mijn ouders, die voor mijn gevoel teleurgesteld waren dat ik naar de publieke omroep keek, en niet naar de VPRO (hoewel ik dat natuurlijk wel deed op zondag). Maar toch, toen Telekids eindigde was dat het einde van een tijdperk goeie kinder-tv, die in mijn ogen nu niet meer mogelijk zou zijn.
- Alfred J. Kwak
Duidelijk een van de belangrijkste series uit mijn kindertijd. Het vreemde is dat je als kind weinig onderscheid kunt maken tussen fictie en werkelijkheid. De aflevering waar in Alfred op de maan was en achtervolgd werd door een afgedankte robot was voor mij even echt of onecht als de aflevering waarin hij zwarte eenden tegenkomt die hem vertellen over de "apartheid" in hun land. Pas later realiseer je je dat dingen als zure regen en het Israel-Palestina conflict echt bestonden, en dat de Kraaienpartij de kinderlijke versie was van de Nazi's. Achteraf gezien vind ik het heel indrukwekkend hoe de makers zulke serieuze onderwerpen toegankelijk hebben kunnen maken voor kinderen. Een memorabele aflevering was voor mij een van de eerste, de zeeverkenners.
- Klokhuis
Ik weet heel zeker wanneer ik voor het eerst naar Klokhuis heb gekeken, want in groep 3 hoorde ik 2 klasgenootjes praten over dat het in Klokhuis over brandweermannen was gegaan, en ik wilde weten wat het precies was. Dus ik zal 7 zijn geweest toen ik het voor het eerst zag, en nog steeds blijven we af en toe hangen als we erlangs zappen. Alweer, moeilijke onderwepren die toegankelijk worden gemaakt voor kinderen. In theorie doet het Jeugdjournaal dat ook, maar voor mijn gevoel werd dat al vrij snel een aftreksel van Hart van Nederland voor kinderen, met vooral non-nieuws en filmpjes-om-maar-op-tv-te-komen. Klokhuis daarintegen was briljant, ookal snapte je niet alle stukjes er tussendoor, en je leerde er altijd wat van!
- Big Cat Diary
Elke vrijdagavond op Nederland 3 (ja, ik weet het nog precies), deze geweldige BBC serie over de grote katten in Afrika. Ik ben ooit overtuigd geweest dat mijn levensdoel zou zijn om samen met Simon King de katten te filmen. Een van de grote redenen om biologie te gaan studeren was dat ik vast ooit in Afrika terecht zou komen en dan dit soort werk zou doen. De serie is later enorm uitgebreid, maar de eerste aflevering staat online, wat nog steeds voor mij het mooiste is. Latere spin-off zijn natuurlijk ook Meerkat Manor en alle docu soaps over dierentuinen en Pet Rescue, maar Big Cat Diary was voor mij het origineel.

Tienertijd
- Friends
Voor mijn gevoel was Friends onderdeel van mijn middelbare school tijd. Iedereen keek ernaar, iedereen had het erover, iedereen wist of iemand ontzettend "Rachel" of "Monica" was (en een enkele uitzondering een "Phoebe"). De herhalingen zijn nog steeds op tv en volgens mij worden ze nog elke avond even goed bekeken. Voor mij nog steeds de allerbeste aflevering is The One with the Red Sweater, waarin we ontdekken van wie Rachel zwanger is (de persoon in kwestie had een rooie trui laten liggen). Karakteristiek is de reactie van het publiek, en ook het feit dat Joey weer eens 5 seconden achter loopt op iedereen.

Films
- The Breakfast Club
Even oud als ik ben, bijna stereotyp jaren 80, maar voor mij toch een openbaring. Een film over 5 mensen die een paar uur met elkaar moeten doorbrengen in 1 ruimte, wat op zich al een geniaal concept is. Het is een duidelijke voorloper van en invloed op het high school genre dat in de jaren 90 zo groot werd, maar in mijn ogen er ver bovenuit stijgend. Hoewel de clubjes die volgens mij in elke school aanwezig zijn in hele kleine hokjes gepropt zijn, is het vooral inzichtelijk hoe de verschillende mensen elkaar zien, en hoe zeer dat afwijkt van de werkelijkheid. Samen vormt dat weer een nieuwe club, de Breakfast Club.
- Sophie Scholl - Die Letzten Tage
De Tweede Wereldoorlog heeft me altijd geinteresseerd, en dan vooral de waargebeurde verhalen erover. Verder vind ik het belangrijk dat een film in zijn eigen taal is, zoals bijvoorbeeld ook bij Les Unes et les Autres. Sophie Scholl is in het Duits en gaat over de verzetsgroep de Witte Roos, die opgepakt worden omdat ze pamfletten verspreid hebben. Er gebeurt vrijwel niks in deze film, wat hem juist zo indrukwekkend maakt. De stille kracht van het verzet afgezet tegen het hysterische gedrag van de Duitse agenten en rechters. Dat het einde gruwelijk is weet je eigenlijk al zo gauw ze gearresteerd worden.
- The Diving Bell and the Butterfly
Zeer indrukwekkend en waargebeurd, deze filmdocu over een van de grootste players in Frankrijk, die na een ongeluk alleen kan communiceren door te knipperen. Het is gebaseerd op het boek wat hij zelf schreef, en wat hij gelukkig af heeft kunnen maken voordat hij stierf. Een uniek kijkje in de wereld van mensen die locked in zijn.
- The Hours
Sommige verhalen werken beter in film dan in boekvorm. Ik denk dat The Hours daar een goed voorbeeld van is. Drie geweldige vrouwen, Meryl Streep, Nicole Kidman (haast onherkenbaar) en Julienne Moore, in drie geweldige rollen. De muziek is ook geweldig, een van de weinige films waar Philip Glass zijn hand voor geleend heeft. Een van de mooiste quotes werd laatst nog aangehaald in een artikel: "I remember one morning getting up at dawn, there was such a sense of possibility. You know, that feeling? And I remember thinking to myself: So, this is the beginning of happiness. This is where it starts. And of course there will always be more. It never occurred to me it wasn't the beginning. It was happiness. It was the moment. Right then" uitgesproken door Meryl Streep. Als bron van dit soort prachtige teksten is het boek van Michel Cunningham natuurlijk ook geweldig om te lezen.

Documantaires
- MTV:True life
Hoewel ik duidelijk onderdeel ben van de MTV generatie keek ik er vrij weinig naar, alleen MTV True Life wist me meestal wel te boeien, aangezien er niet zo hysterisch werd gedaan over dingen, maar mensen zichzelf konden presenteren zoals ze zijn. Dan nog blijft het natuurlijk allemaal verschrikkelijk Amerikaans, en worden er problemen gemaakt waar ze eigenlijk niet zijn, maar er waren ook enkele serieuze onderwerpen en afleveringen van een iets minder hoog Oprah-gehalte. (Jammer genoeg zijn er geen serieuze filmpjes meer te vinden online, alleen parodieen).
- Louis Theroux
Een van de beste documentaire makers van deze tijd, weet mensen aan het praten te krijgen over schokkende onderwerpen zonder er moeilijk over te doen, is opecht geinteresseerd, probeert onderdeel te worden van het leven van mensen om het beter te kunnen begrijpen. Hij behandelt de meest uiteenlopende onderwerpen, en maakt over bijvoorbeeld mannen die met Thaise vrouwen willen trouwen geen drama shock docu, maar zoekt ook de kant van de mannen uit, neemt ze serieus, probeert ze te begrijpen, zonder een oordeel te vellen. Misschien is dat wel de belangrijkste reden dat hij een voorbeeld is voor veel andere (Amerikaanse) documantaire makers; neem je onderwerp serieus, oordeel niet en probeer alle kanten van het verhaal te belichten. Het klinkt zo logisch, maar in de praktijk...

Cabaret
- Van Kooten en de Bie
Niet van mijn generatie, maar had wel veel invloed omdat mijn ouders het er vaak over hadden. Het heeft lang geduurd voordat ik doorhad dat de vrouwen ook door mannen werden gespeeld, wat iets zegt over het geweldige spel (en het feit dat ik 5 was). Voor mij was de vieze man altijd het hoogtepunt; afschuwelijk om te zien, maar je moet ernaar blijven kijken.
- Klaas van Eerden
Uit de categorie "dat zouden meer mensen moeten weten!" een vrij onbekende (in mijn ogen) caberatier, die ik echt geweldig vind, al was het maar omdat hij het verplichte "muziek maken" wat alle "nieuwe" caberatiers tegenwoordig doen in het extreme weet te trekken. Iets heel anders dan Freek en Youp die op het poduim iedereen af staan te breken, want Klaas neemt zichzelf niet zo verschrikkelijk serieus. En in zekere mate herkenbaar, als je zelf nog maar net van de middelbare school kwam...

Met als Zomergasten film of iets alternatiefs kenmerkend voor mijn generatie (Garden State), of iets fantasy-achtigs wat in mijn ogen onbelicht is gebleven (The Fountain of Labyrinth)

Monday, 30 August, 2010 on 10:23

Bram heeft deze film voorgesteld op 25 Aug 2010.

Gebruikerscommentaar: Leuke, toch ook wel mooie film van Fatih Akin, regisseur van o.a. Gegen die Wand. Deze is duidelijk minder zwaar, maar daardoor niet minder indrukwekkend! Erg mooie soundtrack weer ook.

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 7.4, ondanks dattie maar 1:39 duurt.

Deze film is bekeken op 29 Aug 2010.

Saturday, 28 August, 2010 on 23:00

Bovenstaande kaart van Eric Fischer laat van foto’s op flickr.com zien waar ze zijn gemaakt (“geotagging”) en hoe snel de maker ervan bewoog. Een zwarte lijn geeft de snelheid van een voetganger weer, rood is vaar- of fietssnelheid en groene en gele lijnen geven de snelheid van een auto of trein aan.

Het geeft de toeristische trekpleisters goed weer, rechtsonder zie je Greenwich, iets erboven Canary Wharf. Het centrale cluster stopt rechts tamelijk abrupt met Tower Bridge. Er is een grote concentratie te zien in Westminster. Helemaal links zie je de botanische tuinen Kew Gardens.

Op de hoogste resolutie is goed te zien hoe de kaart tot stand kwam. Fischer sorteerde eerst alle foto’s op datum en tijd, en trok vervolgens lijnen tussen opeenvolgende foto’s als deze redelijkerwijs dicht genoeg bij elkaar lagen. Liggen de punten dicht bij elkaar is de lijn zwart, liggen ze wat verder uit elkaar zijn ze rood.

Het is opvallend dat de kaart nu al zo’n groot detail toont, want het geotaggen van foto’s is een redelijk nieuw verschijnsel en slechts een handjevol mensen zal waarschijnlijk hun foto’s volledig automatisch laten geotaggen.

Meer steden staan op The Geotaggers’ World Atlas on Flickr.

Thursday, 19 August, 2010 on 17:38

Bram heeft deze film voorgesteld op 14 Aug 2009.

Gebruikerscommentaar: Een lekkere surrealistische hongaarse film, voorgesteld door Pieter, en die geloof ik meteen!

Plot: "Gyorgy Palfi's grotesque tale of three generations of men, including an obese speed eater, an embalmer of gigantic cats, and a man who shoots fire out of his penis." Wat wil je nog meer? :P

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 7.1, ondanks dattie maar 1:31 duurt.

Deze film is bekeken op 12 Aug 2010.

Wednesday, 11 August, 2010 on 23:00

De afgelopen weken hebben Fons en ik zo ongeveer de meest verregende vakantie in de geschiedenis van het vakantie-gaan meegemaakt, maar gelukkig mocht dat de pret niet drukken, sterker nog, we hebben waarschijnlijk meer gezien en gedaan dan zonder regen ooit mogelijk was geweest. Dus dat is wel een plus, hoewel het er ook voor zorgde dat we vrijwel elke avond zwaar vermoeid ons bed in ploften en eerder sliepen dan de tienjarigen in de tent/kamer naast ons.


Anyway, wat hebben we zoal gedaan?
Na een lange autorit, met een detour door zuidelijk London omdat we geen kleingeld bij ons hadden en we anders niet door de toltunnel mochten (hoera voor tankstations die pinautomaten hebben die onze passen wel accepteerde!) kwamen we aan in Cambridge, waar we twee nachtjes bij Sjoerd en Will zouden slapen. Het was op dit punt ver in de 30 graden en voor ons gevoel waren we vergroeid met de autostoelen. Gelukkig kregen we meteen wat beweging op een tocht door Cambridge, waar alle hordes Aziaten al druk bezig waren door de colleges te stormen. Na verschillende gebouwen van de buitekant bekeken te hebben (en Collabora ook van de binnenkant) hebben we gegeten bij een vegetarisch restaurantje en met een omweg via de boodschappen naar huis gegaan. De volgende dag zijn Fons en ik in de auto op weg gegaan naar Sutton Hoo, waar ik erg graag heen wilde en waar we nu eindelijk redelijk dicht bij in de buurt waren. Ter plekke zijn we lid geworden van de National Trust, wat later nog belangrijk zou zijn, en toen we de gemiddelde leeftijd van de bezoekers wel lang genoeg naar beneden hadden gehaald zijn we terug gereden naar Cambridge, waar we met Sjoerd een wandeling langs de rivier Cam gemaakt hebben. Net op tijd terug voor de Belangrijke Wedstrijd, waarvan iedereen ondertussen wel weet hoe het afliep.
Op maandag zijn we vertrokken naar het Lake District, waar we een week zouden kamperen. Dit is in theorie een geweldig idee, maar als je een gebied binnenrijdt waar het stikt van de riviertjes en alles zo groen is dat het pijn doet aan je ogen, begin je een vermoeden te krijgen dat het wel eens een natte bedoeling kan worden. En dat werd het ook, gelijk de eerste avond begon het te regenen, gelukkig nadat we gekookt hadden.
Ik zal niet in detail alles wat we gezien/gedaan/bezocht hebben beschrijven, want de lijst is nogal lang, maar een paar hoogtepunten waren Hill Top, Dove Cottage, de Ravenglass and Eskdale Railway met bezoek aan de oudste nog werkende watermolen (en een enthousiaste molenaar die alles graag wilde uitleggen), Muncaster Castle en Sizergh Castle. En het eten bij Zeffrelli's, het meest fancy vegetarische restaurant waar ik ooit gegeten heb. Er waren ook dieptepunten, zoals in elk gebied waar veel toeristen komen waar andere mensen geld bij weg proberen te krijgen, maar daar gaan we het niet over hebben. In elk geval, een aantal van deze zaken waren gratis, vanwege het National Trust lidmaatschap, en dat scheelde in de kosten, en maakte het makkelijker om op een regenachtige dag iets te bezoeken. Regenachtige dagen waren er genoeg, jammer genoeg, maar meestal was het 's avonds net lang genoeg droog om te kunnen koken of een mooie wandeling te maken, en al met al hebben we ons wel vermaakt.
Na een week tussen de meren vertrokken we, met een stop bij Carlisle Castle, richting Hadrian's Wall, waar we in een YHA hostel verbleven, dat vlak onder de muur lag, zodat we op onze eerste avond al op eigen houtje de boel konden bekijken. De volgende dag zijn we naar twee Romeinse opgravingen in de buurt geweest, Vindolanda, een dorp waar nog steeds nieuwe dingen opgegraven worden (ze denken dat het nog zeker 20 jaar duurt voor ze klaar zijn) en Vercovicium of Housesteads, een fort. Verder hebben we de abdij van Hexham bezocht. Aangezien we de volgende dag wel klaar waren met die Romeinen (als je 1 fort hebt gezien heb je ze allemaal wel gezien, in mijn ogen), zijn we naar Locomotion gegaan, een onderdeel van het National Railway Museum (wat we later zouden bezoeken, in York), met veel bekende oude stoomtreinen. Verder hebben we de kathedraal van Durham bezocht, waar het graf van Bede te vinden is (en wat gewoon een mooie kathedraal is) en op de terugweg zijn we langs de Angel of the North gereden.
Hierna was het tijd om het hoge noorden op te zoeken, en met een tussenstop bij Stirling Castle (met de briljantste gids tot dan toe, Charlie) reisden we door naar Inverness, in Schotland. Hier hebben we vier nachten verbleven in een hostel in de stad. De eerste dag zijn we (natuurlijk) naar Loch Ness gegaan, met een vrij wetenschappelijke expositie die je duidelijk maakt dat er niks groots in dat meer kan zitten (een beetje dom, als je het mij vraagt, want zo raak je al je toeristen kwijt...). Verder zijn we naar Urquhart Castle en naar Fort Augustus, waar een sluis is met zeven deuren, wat altijd leuk is om te zien (en niet erg origineel van ons, want de toeristen werden met busladingen aangevoerd). De tweede dag zijn we naar de Culloden Battlefield (met splinter nieuw visitor's centre en goeie audioguide) en Brodie Castle gegaan, met op de terugweg een bezoekje aan het strand bij Nairn. De laatste dag zijn we weer ver uit de richting gegaan, naar een Highland Wildlife Park en twee treintjes een eind verderop.
Naarna volgde een lange weg terug naar het zuiden, naar York, waar we weer in een YHA zaten. De eerste dag hebben we York Minster bezocht, gevolgd door (natuurlijk) het National Railway Museum, met nog meer treinen (en heel veel krijsende kinderen, want het is een gratis museum). De tweede dag zijn we naar Jorvik geweest, wat erg leuk had kunnen zijn maar erg tegenviel omdat het zo druk was dat je nauwelijks rustig ergens naar kon kijken, gevolgd door Clifford's Tower, het enige overblijfsel van het kasteel, en een wandeling over de (nog vrijwel compleet staande) stadsmuren.
En toen hadden we het wel gehad met al die oud gebouwen, treinen en opgravingen, en gingen we weer naar huis, met redelijk wat haast omdat we bijna de trein terug onder het Kanaal door misten (M25 en files, het is onvermijdelijk).


Anyway, dat was de waslijst van dingen die we bezocht hebben, achteraf terugkijkend lijkt het meer dan een zinnig mens ooit kan doen in minder dan 3 weken, maar op het moment zelf waren het (bijna) allemaal leuke, mooie en interessante dingen, en ik heb er zeker geen spijt van dat ik het zo "druk" heb gehad tijdens mijn vakantie. Maar ik denk wel dat het nog minstens vijf jaar duurt voor ik weer ga kamperen in Engeland!

Saturday, 31 July, 2010 on 09:06

Paul heeft deze film voorgesteld op 14 Dec 2009.

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 7.8, ondanks dattie maar 1:39 duurt.

Deze film is bekeken op 22 Jul 2010.

Wednesday, 21 July, 2010 on 23:00

Het is niet mijn gewoonte om mijn recepten aan anderen op te dringen, maar aangezien ik hiervoor zelf moeilijk een recept kon vinden, en het erg in de smaak viel bij anderen, leek het me een goed idee om dit met jullie te delen. Ik had namelijk op een warme dag een feestje, en wilde een leuk hartig hapje meenemen, wat licht verteerbaar was maar toch vullend.
Dus...

Recept voor hartige muffins

Ingredienten

225 g zelfrijzend bakmeel
1 tl bakpoeder
1 ei
100 gram geraspte kaas (soort naar keuze, ik vond de cheddar aan de dure kant, maar het werkt ook heel goed met goedkope rasp van de AH)
3 dl melk
kruiden naar keuze (in mijn geval; zout, peper, paprikapoeder, knoflookpoeder en fijngehakte verse basilicum)
1 "knob" zachte boter in kleine stukjes (aka, random hoeveelheid, ik denk dat ik rond de 20 gram zat, maar het hangt een beetje af van de consistentie van je mengsel)

Bereiding

Verwarm de oven voor op 200 graden.
Vet 12 muffinvormpjes in. (Doe dit heel goed, want het is een drama om de muffins eruit te krijgen... mij kostte het bij twee vormpjes de anti-aanbaklaag!)
Meng de droge ingredienten (bakmeel, bakpoeder, kaas, kruiden en boter) grof door elkaar. Voeg het ei toe, mix erdoor. Voeg de melk in fasen toe, tot je een mooie muffinconsistentie hebt.
Spatel het mengsel in de vormpjes, voeg nog wat kaas toe voor de sier en laat 20 minuten bakken in de oven. De muffins lijken op het eerste gezicht enorm groot te worden, maar zakken in zo gauw je ze uit de oven haalt.
Laat de muffins even afkoelen in de vorm, haal ze eruit (voorzichtig! Denk om je anti-aanbaklaag!) en laat verder afkoelen op een rooster.

Et voila! Bijna geen werk, wel heel lekker!

Monday, 05 July, 2010 on 16:00

Paul heeft deze film voorgesteld op 17 Jun 2010.

Gebruikerscommentaar: Al tijden uitgesteld.

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 7.9, ondanks dattie maar 1:40 duurt.

Deze film is bekeken op 17 Jun 2010.

Wednesday, 16 June, 2010 on 23:00

En toen toverde Apple opeens weer een mooi product uit de hoge hoed. Na de wat tegenvallende iPhone 4 introduceren ze een volledig nieuwe Mac mini.

Deze zou helemaal niet verkeerd staan op mijn bureau ;-) Combineert ook leuk met een iPad. Zucht, 2010 wordt een duur jaar…

Tuesday, 15 June, 2010 on 11:07

Voetballiefhebbend Nederland wordt er gek van, het monotone gebrom van de vuvuzela. De media meent aan iedereen zijn mening te moeten vragen, die steevast iets is in de categorie “om gek van te worden”, “vreselijke herrie”, “je hoort jezelf niet meer juichen”. Ze zouden verboden moeten worden! De vuvuzela hoort echter bij de voetbalcultuur van Zuid-Afrika, dat wist men ook al toen het WK werd gegund aan dat land.

De taal van de vuvuzela

Ik vond de overlast door vuvuzela’s eigenlijk treffend vergelijkbaar met de overlast die rokers constant veroorzaken op hun omgeving.

Ongevraagd blazen ze constant stinkende troep de lucht in waar iedereen in de omgeving last van heeft. Je kan het proberen te maskeren door een andere geur de ruimte in te blazen, maar de rookstank blijft. We hebben er een oplossing voor; het rookverbod, maar er is een groep rokers die vindt dat ze gewoon moeten kunnen blijven paffen, want het hoort nou eenmaal bij de uitgaanscultuur…

Rokers van Nederland die tegen het rookverbod zijn, denk nog eens aan de vuvuzela’s als je meent een sigaret op te moeten steken in het bijzijn van andere niet-rokers en bedenk dat er ook mensen het niet met jullie eens zijn!

Note: Dit is geen aanval op rokers, dit is een aanval op mensen die blijven doorzaniken over het verbod op roken in de horeca.

Monday, 14 June, 2010 on 19:24

Anne heeft deze film voorgesteld op 10 Jun 2010.

Gebruikerscommentaar: Metropolis van Fritz Lang. De fascinatie voor de machine en de sociale gevolgen ervan.. (Oftwel hoe onze toekomst er volgens Fritz Lang uit is komen te zien, altijd leuk!)

De gebruikers van IMDb geven dit stukje kunst een vette 8.4, ondanks dattie maar 2:33 duurt.

Deze film is bekeken op 10 Jun 2010.

Wednesday, 09 June, 2010 on 23:00

De presentatie waar gadgetliefhebbers elk jaar weer op zitten te wachten, de keynote van de Apple WWDC – de World Wide Developer Conference – heeft dit jaar in mijn ogen weinig interessants opgeleverd.

Waar in het verleden iMacs en andere revolutionaire computers werden onthuld, is het nu verworden tot een businesspraatje met vervolgens de presentatie van een kleine upgrade aan een bestaande gadget. Zijne Steveheid vertelde dit jaar dat er weer een hele hoop apps zijn bijgekomen, dat er een hele hoop iPads en iPhones verkocht zijn en dat ze ook nog een paar iBooks hebben verkocht.

Hij ging vervolgens door met de nieuwe iPhone 4. Naast een nieuw uiterlijk – ik vind het best wel lelijk – is het enige noemenswaardige in mijn ogen de toch best wel hoge schermresolutie van 960 × 640 op dezelfde dimensies als de huidige iPhone. Dat komt dus gewoon neer op 326 dpi; beter dan wat een gemiddelde printer afdrukt. Het is te verwachten dat de volgende versie van de iPad ook zo’n hoge resolutie krijgt (mits ze de schermen zo ver kunnen opschalen).

De andere upgrades, een 5 megapixel camera en bijbehorende 720p30 videoresolutie, vind ik eigenlijk tamelijk logische stapjes. Ook de front-facing camera die videobellen mogelijk maakt is niet echt revolutionair, die hebben we in andere telefoons ook al gezien.

Al met al ben ik niet echt onder de indruk. Is het Reality Distortion Field afgebrokkeld of ben ik uit de Apple zone? Waar is de Apple TV reanimatie of – doe eens wild – een complete Mac mini redesign? Waar zijn de producten volgepropt met innovaties die je credit card laten jeuken?

Ik ben underwhelmed. Behalve over de nieuwe naam van het iPhone OS… Die is ook schitterend ;-)

Monday, 07 June, 2010 on 20:47

Since some time the good people at NlNet have been sponsoring Collabora to add multi-party audio/video calling to XMPP and do an implementation of this in Telepathy. This project is otherwise known as Muji.

This work has resulted in:

• an experimental XMPP extension called Muji
• a new and more modern telepathy API for doing calls (currently still in draft), which allows multi-party calls as well as adding the possibility to support call forking (ringing multiple remote devices, call goes to the one that's picked up first).
• An implementation of both of these in telepathy-gabble
• A small telepathy client for testing and demo purposes.

To proof it actually works, a nice screenshot of the demo client in a 4-way call:

The screenshot is featuring myself in Collabora's UK office (top-left), Robert McQueen from a hotelroom in Taipei (top-right), Will Thompson and Magical trevor also from the Collabora UK office (bottom-left) and Mike Ruprecht from somewhere in Missouri. So we were quite spread out over our little planet. Both audio and video quality was quite good, even though the network in robs hotel was a bit flaky from time to time.

In case you want to try it out have a look at the MujiDemoClient page.

Monday, 07 June, 2010 on 12:39

Yesterday Google announced the WebM Project, giving the world a new open and royalty-free video codec called VP8. Thanks to Collabora Multimedia and Entropy Wave support for it landed in gstreamer git shortly after the announcement.

In Telepathy we quite like video conferencing, so as a logical next step i quickly put together some proof of concept RTP payloading elements for Gstreamer with the obvious result:

The screenshot isn't very exciting, which is exactly how it should be. In the world i would like to live in people don't have to care about video codecs, whether it is for video calls, playing online media or whatever else they want to do with video. Looking at the list of supporters for the WebM project this may actually happen and that in my opinion is much is actually the most important aspect of it all.

The most important aspect that is missing at this point to bring VP8 as the video calling codec to the world is the lack of a standard RTP specification. Which is something we will hopefully start working on with various other parties in the WebM project reasonably soon. For now if you want to feel cutting edge get Empathy from git master and my rtp elements. To give things a first try

Monday, 07 June, 2010 on 10:30